Сураи Аль-Анам — Оят 50

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• خَزَائِنُ اللَّهِ: ганҷҳо ва хазинаҳои Худо, яъне воситаҳои ризқу рӯзӣ ва тақдири олам, ки танҳо дар ихтиёри Парвардигор аст.
• الْغَيْب: чизҳои пинҳонӣ ва ниҳонӣ, ки аз ҳиссу дониши инсон пӯшидаанд ва танҳо Худованд онҳоро медонад.
• مَلَكٌ: фаришта, мавҷуде аз олами ғайб, ки табиатан аз инсон болотар аст.
• الْأَعْمَىٰ: нобино, дар ин ҷо маҷозан ба маънои касе, ки аз роҳи ҳақ ва имон кӯр аст.
• الْبَصِيرُ: бино, дар ин ҷо маҷозан ба маънои касе, ки ҳақро дида ва ба он имон овардааст.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбараш (с) фармон медиҳад, ки ба мушрикон бигӯяд: ман ба шумо намегӯям, ки ганҷҳои Худо ва хазинаҳои ризқу тақдир дар дасти ман аст, то ҳар чӣ бихоҳам, бикунам; ва намегӯям, ки ғайбро медонам, магар он чизе, ки Худо ба воситаи ваҳй ба ман огоҳӣ додааст; ва намегӯям, ки ман фаришта ҳастам ва аз қудрати башарӣ болотар мебошам. Ман танҳо фиристодаи Худо ҳастам ва ҳеҷ чизро пайравӣ намекунам, магар он чи ба ман ваҳй мешавад. Сипас Худованд мефармояд, ки бигӯ: оё касе, ки аз дидани оёти Худо кӯр шуда ва имон наовардааст, бо касе, ки оёти Худоро дида ва ба он имон овардааст, баробар мешаванд? Оё андеша намекунед ва дар оёти Худо тафаккур намекунед, то ҳақро бинед ва ба он имон биёред?

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Паёмбар (с) бандаи Худо ва фиристодаи Ӯст, на соҳиби ихтиёри мутлақ ва на донандаи ғайб; ин боиси он мешавад, ки муҳаббати мо ба ӯ ҳамчун инсони ростқавл ва фурӯтан афзоиш ёбад.
• Ислом дини тафаккур ва андеша аст; Худованд моро даъват мекунад, ки дар оёти Ӯ биандешем ва роҳи ҳақро аз ботил фарқ кунем.
• Имон чашми дилро равшан мекунад ва инсонро аз кӯрии маънавӣ наҷот медиҳад; ин боиси он мегардад, ки қадри неъмати имонро бидонем ва ба он ифтихор кунем.
• Ояти карима ба мо меомӯзад, ки ҳақиқатро танҳо аз ваҳйи Худо бигирем ва аз худ чизе ба Худо нисбат надиҳем; ин боиси покии эътиқод ва дурустии роҳи мо мешавад.