سورت انعام — آیت 77

د معنیٰ لرونکي کلمې:

• بَازِغًا: د لمر د راختلو په شان، د قمر راڅرګندېدل او د افق څخه پورته کېدل.
• أَفَلَ: پرېوتل، لېرې کېدل او د لیدو له سترګو ورکېدل.

د آیت تفسیر:

کله چې حضرت ابراهیم علیه السلام وليدل چې سپوږمۍ راڅرګندېږي او رڼا کوي، نو د خپل قوم سره د استدلال او د دوی د باطل عقیدې د ردولو په خاطر يې وويل: "دا زما رب دی؟" خو کله چې سپوږمۍ پرېوته او ورکه شوه، نو هغه ته څرګنده شوه چې دا د عبادت وړ نه دی، ځکه چې دا بدلون مومي او له منځه ځي. نو هغه وويل: "که زما رب ما ته سمه لار ونه ښیې او زه په توحید باندې ثابت قدم ونه ساتم، نو زه به یقیناً د هغو خلکو له ډلې شم چې له سمې لارې ګمراه شوي دي." دا د هغه د عاجزۍ او د خپل رب د رحمت او هدایت د اړتیا اعتراف و، او دا یې وښودله چې هدایت یوازې د الله تعالی په لاس کې دی.

د آیت څخه ترلاسه شوې ګټې:

1. د توحید په ثابتولو کې د استدلال او منطق کارول د پیغمبرانو لاره ده، چې موږ باید د دوی پیروي وکړو.
2. دا چې د عبادت وړ هغه ذات دی چې تل پاتې وي او له بدلون او زوال څخه پاک وي، نه هغه مخلوقات چې راڅرګندېږي او ورکېږي.
3. د الله تعالی په هدایت باندې د انحصار احساس او د هغه څخه د ثابت پاتې کیدو غوښتنه د مؤمن صفت دی.
4. دا چې ګمراهي د الله تعالی له هدایت څخه د بې برخې کیدو پایله ده، نو باید تل د هدایت غوښتنه وکړو.
5. د پیغمبرانو عاجزي او د خپل رب په فضل باندې د دوی تکیه، موږ ته دا درس راکوي چې په هر حال کې له الله تعالی څخه مرسته وغواړو.