ሱረቱ አል-አንአም — አንቀጽ 77

የቃላት ማብራሪያ፦

• ባዚጋ (بازغًا)፦ ጨረሹን እያበራ ወጣ ማለት ነው፤ ማለትም ጨረቃ ሲወጣ።
• አፈለ (أفل)፦ ጠፋ፣ ወደቀ፣ ተሰወረ ማለት ነው።
• ለኢን ለም የህዲኒ (لئن لم يهدني)፦ ጌታዬ ቀጥተኛውን መንገድ ካልመራኝ ማለት ነው።
• ዳሊን (الضالين)፦ ከቀጥተኛው መንገድ የራቁት፣ የጠመመቱት ማለት ነው።

የአንቀጹ ትርጉምና ማብራሪያ፦

ኢብራሂም (ዐ.ሰ) ጨረቃውን ጨረሹን እያበራ ሲወጣ አዩ። ሕዝቦቹ ፀሐይን፣ ጨረቃንና ከዋክብትን ያመልኩ ነበር። እርሱም እነሱን ለማስተማርና እውነቱን እንዲያስተውሉ ለማድረግ የሚከተሉትን ቃላት ተናገሩ፦ «ይህ ጌታዬ ነው» አሉ። ይህም የተናገሩት እነሱ የሚያመልኩትን ነገር በማሳየት ሐሰታቸውን ለማሳየት ነበር፤ ማለትም እነዚህ ፍጡራን ጌታ ሊሆኑ አይችሉም ለማለት ነው።

ከዚያም ጨረቃው ጠፋ፤ ተሰወረ። በዚህ ጊዜ ኢብራሂም (ዐ.ሰ) ወደ ጌታው ተመልሰው በትሕትና እንዲህ አሉ፦ «ጌታዬ ወደ እውነተኛው አምልኮና ወደ ቀጥተኛው መንገድ ካልመራኝ፣ ከጠመሙት ሕዝቦች እሆናለሁ» አሉ። ይህም ሁሉም መመሪያና ስኬት በአላህ እጅ መሆኑን፣ ሰው በራሱ ኃይል ብቻ ቀጥተኛውን መንገድ ማግኘት እንደማይችል ያሳያል።

ኢብራሂም (ዐ.ሰ) ይህን ያደረጉት ሕዝቦቹ የሚያመልኩት ፀሐይ፣ ጨረቃና ኮከቦች ሁሉም የሚጠፉ፣ የሚለዋወጡና የማይቆሙ ፍጡራን መሆናቸውን እንዲያስተውሉ ነው። ፍጡር ጌታ ሊሆን አይችልም፤ ጌታ ግን ሁልጊዜ የሚኖር፣ የማይጠፋና የማይለወጥ ነው። ይህ ታሪኽ ለእኛም ትልቅ ትምህርት አለው፦ ልባችንን ከሚጠፉ ፍጡራን ወደ ሁሉን የሚገዛው አላህ ማዞር አለብን። እርሱ ብቻ የሚመራና የሚምር ጌታ ነው።