Сураи Аль-Анам — Оят 77

1. Маънои калимаҳо:

• بَازِغًا — баромада, тулӯъкунанда, яъне моҳ ҳангоми аввалин пайдо шуданаш дар уфуқ.
• أَفَلَ — ғуруб кард, пинҳон шуд, нопадид гардид.
• لَئِن لَّمْ يَهْدِنِي — агар Парвардигорам маро ба роҳи рост ҳидоят накунад.
• الضَّالِّينَ — гумроҳон, касоне ки аз роҳи ҳақ дур шудаанд.

1. Тафсири оят:

Ҳангоме ки Иброҳим (алайҳис-салом) моҳро дид, ки дар уфуқ баромада, равшанӣ мепошид, ба қавми худ гуфт: «Ин Парвардигори ман аст». Ин сухани ӯ барои он буд, ки бо далел ва мантиқ қавми худро ба роҳи ҳақ оварад ва нишон диҳад, ки ин махлуқот наметавонанд Худо бошанд. Пас чун моҳ ғуруб кард ва нопадид шуд, Иброҳим (алайҳис-салом) бо ихлос ба Парвардигори ҳақиқӣ рӯй оварда гуфт: «Агар Парвардигорам маро ба тавҳид ва ибодати танҳо ба Ӯ ҳидоят накунад, ҳатман аз гумроҳон хоҳам буд». Ӯ бо ин сухан нишон дод, ки ҳидоят ва тавфиқ танҳо аз ҷониби Худованди мутаъол аст ва инсон бе ёрии Ӯ наметавонад роҳи ростро пайдо кунад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Иброҳим (алайҳис-салом) бо ақл ва далели равшан ба сӯи тавҳид рафт ва қавми худро бо ҳикмат ба роҳи ҳақ даъват кард.
• Ҳидоят танҳо аз ҷониби Аллоҳ таъоло аст ва банда бояд ҳамеша аз Ӯ тавфиқ ва роҳнамоӣ пурсад.
• Инсон бояд дар ҳаёти худ аз пайравии махлуқот ва чизаҳои гузаро даст кашад ва танҳо ба Аллоҳи ягона такя кунад.
• Оят моро тарғиб мекунад, ки бо ақлу андеша дар бораи офаридаҳои Аллоҳ тафаккур кунем ва ба бузургии Холиқ пай барем.
• Ислом дини ҳидоят ва равшанӣ аст ва ҳар кас ба он пайравӣ кунад, аз гумроҳӣ наҷот меёбад.