Sure Münâfikûn — Ayet 2

Kelime Anlamları:

• Eymân: Yeminler, Allah adına verdikleri sözler.
• Cünne: Kalkan, siper, koruyucu engel.
• Sadde: Alıkoydular, engel oldular, yüz çevirttiler.
• Sebîlullah: Allah'ın yolu, İslam dini ve onun gerektirdiği iman ile cihat.

Tefsir:

Bu âyet, münafıkların (ikiyüzlülerin) en belirgin vasıflarından birini gözler önüne sermektedir. Onlar, dilleriyle "Biz müminiz" diyerek yeminler ediyor, bu yeminlerini kendilerine bir kalkan ediniyorlardı. Bu sahte yeminler ve yalan beyanlar sayesinde canlarını ve mallarını Müslümanların elinden koruyor, böylece İslam toplumunun içinde güven içinde yaşıyorlardı. Ancak asıl amaçları bu güveni kötüye kullanmaktı.

Bu yeminleri bir siper edinerek hem kendileri hak yoldan saptılar hem de diğer insanları Allah'ın yolundan alıkoymaya çalıştılar. Şüpheler yayarak, dedikodu ve iftiralarla insanların iman etmesine, İslam'ın aydınlık yoluna girmesine engel olmaya gayret ettiler. Onların bu davranışları, yaptıkları işin ne kadar çirkin ve kötü olduğunu göstermektedir. Allah Teâlâ bu davranışı "Ne kötü bir iş yapıyorlardı!" diyerek kınamaktadır.

Sevgili kardeşlerim! Bu âyet bize, söz ile özün bir olması gerektiğini, yalan yere yemin etmenin ve insanları Allah yolundan alıkoymanın ne kadar büyük bir vebal olduğunu öğretmektedir. Mümin, doğru sözlü olmalı, verdiği sözde durmalı ve her haliyle İslam'a davet etmelidir. Münafıkların bu kötü hâlinden Allah'a sığınmalı, kalbimizi ve dilimizi her türlü riyadan, yalandan ve sahtekârlıktan arındırmalıyız. Unutmayalım ki Allah, doğrularla beraberdir ve samimi müminleri asla yalnız bırakmaz. İmanımızı sadece dilimizle değil, kalbimizle tasdik edip amellerimizle de ispat edelim ki Allah katında gerçek müminlerden olalım.