Сураи Ат-Тагабун — Оят 1

1. Маънои калимаҳо:

• يُسَبِّحُ: пок мегузорад, тасбеҳ мегӯяд, яъне Худоро аз ҳар айбу нуқсон пок медонад.
• الْمُلْكُ: подшоҳӣ, ҳокимияти мутлақ.
• الْحَمْدُ: ситоиш, ҳамду сано.
• قَدِيرٌ: тавоно, қодир, ки ҳеҷ чиз аз дасти Ӯ намебарояд.

1. Тафсири оят:

Ҳар он чи дар осмонҳо ва ҳар он чи дар замин аст, Худованди мутаъолро аз ҳар камбуду нуқсон пок мешуморанд ва ба покӣ ёд мекунанд. Ин тасбеҳу покгуфтан аз ҷониби тамоми махлуқот — хоҳ бо забон ва хоҳ бо ҳол — ба сӯи Парвардигор равона мешавад. Танҳо Ӯст, ки подшоҳии мутлақ дорад ва ҳеҷ подшоҳе ғайр аз Ӯ нест. Ҳамаи ситоишҳои некӯ ва ҳамду сано низ танҳо ба Ӯ тааллуқ дорад. Ӯ бар ҳар чиз тавоност ва ҳеҷ чиз Ӯро оҷиз намекунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро водор мекунад, ки Худоро доимо аз ҳар айбу нуқсон пок бидонем ва ба тасбеҳу зикраш машғул шавем.
• Мефаҳмонад, ки тамоми офариниш — осмону замин — ба Парвардигор тасбеҳ мегӯяд; ин боиси он мешавад, ки инсон низ худро ба ин сафи бузурги махлуқот ҳамроҳ созад.
• Подшоҳии мутлақ ва ситоиши комил танҳо аз они Худост; ин боиси тавозуъ ва шикастани ғурур дар инсон мегардад.
• Қудрати Ӯ бар ҳар чиз тавон аст; ин ба дили банда умед ва боварӣ мебахшад, ки ҳеҷ мушкиле дар баробари қудрати Худо ғайриқобили ҳал нест.
• Оят моро ба сӯи шинохти азимати Худо ва ибодати ихлоснокона ба Ӯ ҳидоят мекунад ва муҳаббати дилро ба ислом ва Қуръон зиёд месозад.