Сураи Ат-Тагабун — Оят 2

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• خَلَقَكُمْ — шуморо офарид, яъне аз нестӣ ба вуҷуд овард.
• كَافِرٌ — инкоркунанда, яъне касе ки вуҷуди Худоро ё ягонагии Ӯро рад мекунад.
• مُؤْمِنٌ — имоноваранда, яъне касе ки ба Худо бовар дорад ва ба дастуроти Ӯ амал мекунад.
• بَصِيرٌ — бинанда, огоҳ; дар ҳаққи Худо маънои он аст, ки ҳеҷ чиз аз амалҳои бандагон аз Ӯ пинҳон намемонад.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят мефармояд, ки Ӯст он Зоте, ки шуморо аз нестӣ офарид ва ба вуҷуд овард. Пас аз ин офариниш, мардум ба ду гурӯҳ тақсим мешаванд: баъзе аз шумо ба Худо имон наоварда, неъмати офаринишро инкор мекунанд ва баъзе ба Ӯ имон оварда, ба шариати Ӯ амал мекунанд. Ин тақсимшавӣ на аз нотавонии Худост, балки озмоишест барои бандагон, то ҳар кас роҳи худро интихоб кунад. Сипас Худованд таъкид мекунад, ки Ӯ ба ҳар амале, ки шумо анҷом медиҳед, бино ва огоҳ аст; ҳеҷ коре аз назди Ӯ пинҳон намемонад, хоҳ хуб бошад хоҳ бад. Ҳар касро тибқи амали худ ҷазо ё подош медиҳад: кофирро оташ ва муъминро биҳишт интизор аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳастии мо аз ҷониби Худост ва Ӯ ба мо неъмати бузурги ҳаёт ва имконро ато кардааст.
• Имон ва куфр интихоби худи инсон аст, вале Худо ҳамаро медонад ва ҳар амалро сабт мекунад.
• Огоҳии Худо аз ҳамаи амалҳо моро водор мекунад, ки некӯкор бошем ва аз гуноҳ парҳез кунем.
• Ин оят ба мо умед мебахшад, ки роҳи имон роҳи наҷот ва саодати абадӣ аст.
• Ва моро ташвиқ мекунад, ки ба Қуръон рӯ орем, зеро он роҳнамои дуруст ба сӯи имон ва амали солеҳ аст.