Сураи Ат-Тагабун — Оят 12

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «أَطِيعُوا»: итоат кунед, фармонбардорӣ намоед.
• «تَوَلَّيْتُمْ»: рӯй гардонед, итоат накунед ва аз фармон рӯй тофтед.
• «الْبَلَاغُ الْمُبِينُ»: расонидани равшану ошкор, яъне паёмро ба таври возеҳ ва фаҳмо расонидан.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол бандагонро фармон медиҳад, ки Ӯро итоат кунанд ва аз он чи амр карда ва аз он чи наҳй кардааст, пайравӣ намоянд. Ҳамчунин Паёмбарро (с) итоат кунанд дар он чи аз ҷониби Парвардигораш ба мардум расонидааст. Пас ҳар кас Худо ва Расулашро итоат кунад, ба роҳи рост ҳидоят ёфтааст.

Сипас мефармояд: агар шумо аз итоати Худо ва Расулаш рӯй гардонед ва саркашӣ кунед, пас гуноҳи ин рӯйгардонӣ ва саркашӣ бар худи шумост, на бар Паёмбар. Зеро бар Расули Мо танҳо расонидани равшану ошкори паём аст, ки онро ба таври возеҳ ва фаҳмо ба шумо расонидааст. Ӯ вазифаи худро иҷро кардааст ва ҳисобу ҷазои аъмол бар Худованди мутаъол аст.

Ин оят ҳам бим ва ҳушдор аст барои онҳое, ки аз фармони Худо рӯй мегардонанд, ва ҳам поксозӣ ва тоза кардани Паёмбар (с) аст, зеро ӯ паёми Худоро ба таври комил ва равшан расонидааст ва дар ин бора ҳеҷ кӯтоҳӣ накардааст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Итоати Худо ва Расулаш роҳи наҷот ва саодат аст дар дунё ва охират.
• Ҳар кас масъули аъмоли худаш аст; рӯй гардондан аз ҳақ гуноҳи худи банда аст, на нуқсони Паёмбар.
• Вазифаи паёмбарон танҳо расонидани равшану ошкори паём аст, на маҷбур кардани мардум ба имон.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба даъвати ислом гӯш диҳем ва аз он рӯй нагардонем, зеро даъвати Паёмбар (с) возеҳу равшан ва пур аз раҳмат аст.
• Ислом дини равшанбаён аст; ҳақоиқи он бо далелҳои возеҳ ба мардум расонида шудааст ва ҳар кас бо ихтиёри худ роҳи ҳақро интихоб мекунад.