Сураи Ат-Тахрим — Оят 2

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• فَرَضَ: муқаррар кард, шариат кард, яъне ҳукмеро воҷиб ва муайян гардонд.
• تَحِلَّةَ أَيْمَانِكُمْ: ҳал кардани қасамҳои шумо, яъне каффорате, ки бо он қасами худро ҳалол мекунед ва гуноҳи онро мешӯед.
• مَوْلَاكُمْ: ёру сарпарасту таваллудкунандаи корҳои шумо.
• الْعَلِيمُ: донандаи ҳама чиз, аз ҷумла он чи ба шумо ислоҳ мекунад.
• الْحَكِيمُ: ҳикматманд дар гуфтор ва кирдори Худ.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол ба бандагони муъмини худ хабар медиҳад, ки барои шумо роҳи ҳал кардани қасамҳоятонро муқаррар кардааст. Ҳар гоҳ касе қасам хӯрад ва баъд бихоҳад онро бишканад ё дар он гуноҳе бошад, метавонад бо адои каффора қасами худро ҳал кунад. Каффора иборат аст аз: таом додани даҳ мискин, ё пӯшонидани онҳо, ё озод кардани як банда; ва ҳар кас инҳоро ёфта натавонад, се рӯз рӯза бигирад. Ин раҳмат ва осонӣ аз ҷониби Худост, то банда дар гуноҳи қасами худ намонад ва роҳи баромад дошта бошад.

Сипас Худованд мефармояд, ки Ӯ ёру сарпарасти шумост; Ӯ шуморо ёрӣ медиҳад ва корҳоятонро ислоҳ мекунад. Ӯ ба ҳолатҳои шумо ва он чи барои шумо дар дунё ва охират беҳтар аст, огоҳ аст, ва дар шариат ва тақдири худ ҳикматманд аст. Пас он чи Ӯ шариат кардааст, аз рӯи илму ҳикмати комил аст ва ба бандагони худ некӣ мерасонад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

• Ислом дини осонӣ ва раҳмат аст; Худованд барои бандагони худ роҳи ҳал ва баромад муқаррар кардааст, то онҳо дар тангана ва гуноҳ намонанд.
• Қасам амри муҳим аст, вале агар ба он вафо кардан ба зарари динӣ ё дунёӣ оварад, ислом роҳи каффораро пешбинӣ кардааст, ки адлу раҳматро ҷамъ мекунад.
• Худованд ёру сарпарасти муъминон аст; ҳар кас ба Ӯ таваккул кунад, Ӯ корҳояшро ислоҳ мекунад.
• Илму ҳикмати Худо комил аст; ҳар ҳукме, ки Ӯ шариат кардааст, барои бандагонаш некӯ ва пурфоида аст.
• Ин оят даъват мекунад, ки инсон ба ҷои сахтгирӣ ва ноумедӣ, роҳи тавба ва ислоҳро интихоб кунад ва ба Худованди меҳрубон бозгардад.