Сураи Аль-Мульк — Оят 28

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят равшанӣ талаб мекунанд:

— «أَرَأَيْتُمْ»: хабар диҳед, бигӯед, маълум кунед.

— «أَهْلَكَنِيَ»: маро нобуд кард, маро ба ҳалокат расонд (яъне маро бимиронад).

— «أَجَارَ» / «يُجِيرُ»: паноҳ дод, наҷот дод, аз бало ҳифз кард.

— «عَذَابٍ أَلِيمٍ»: азоби дарднок, азоби сахту ранҷовар.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) мефармояд, ки ба ин кофирон бигӯ: Ба ман хабар диҳед, агар Аллоҳ маро ва онҳоеро, ки бо ман аз мӯъминон ҳастанд, бимиронад — ҳамон гуна ки шумо орзу мекунед — ё бар мо раҳм кунад ва мӯҳлати умри моро дертар гардонад ва аз азоби Худ нигаҳ дорад, пас кӣст, ки шуморо — кофиронро — аз азоби дардноки Аллоҳ паноҳ диҳад ва наҷот диҳад? Ҳеҷ кас наметавонад шуморо аз он азоб раҳо кунад.

Маънои оят ин аст: Мо мӯъминон дар ҳоли имон ҳам миёни тарсу умед ҳастем — намедонем, ки оқибати кор чӣ мешавад; аммо шумо, ки кофиред ва ба Аллоҳ имон наовардаед, дар ҳоли куфр бошед, пас кӣст, ки шуморо аз азоби дардноки Худованд ҳифз кунад? Ҳеҷ кас ва ҳеҷ чиз наметавонад шуморо аз он азоб бираҳонад. Пас бояд аз куфр баргардед ва ба Аллоҳ имон оваред, то наҷот ёбед.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳаёти инсон ва марг танҳо дар дасти Аллоҳ аст; ҳеҷ кас наметавонад худро ё дигаронро аз марг ва азоб нигаҳ дорад, магар бо фармони Аллоҳ.

— Оят мӯъминонро таълим медиҳад, ки ҳамеша миёни тарс ва умед бошанд: аз гуноҳ битарсанд ва ба раҳмати Аллоҳ умедвор бошанд. Ин ҳолат дилро зинда ва аз ғурур дур нигоҳ медорад.

— Оят ба кофирон ва ҳамаи инсонҳо ҳушдор медиҳад, ки танҳо Аллоҳ метавонад аз азоби дарднок наҷот диҳад; паноҳ ва наҷот танҳо аз Ӯст. Ин даъват ба имон ва тавҳид аст.

— Ин оят меҳрубонии Худовандро нишон медиҳад, ки ҳатто ба бандагони гуноҳкор мӯҳлат медиҳад ва онҳоро даъват мекунад, ки тавба кунанд ва ба роҳи рост баргарданд.

— Қуръон бо чунин оятҳо дилҳоро нарм мекунад ва инсонро ба андеша водор месозад, ки ба ҷои такя ба қудрату молу ҷоҳ, ба Аллоҳ такя кунад ва аз Ӯ паноҳ пурсад. Ин роҳи наҷот ва осоиш дар дунёву охират аст.