Сураи Аль-Мульк — Оят 27

1. Маънои калимаҳо:

• زُلْفَةً: наздик, дар наздикӣ.
• سِيئَتْ: бад ва зишт гардид, сиёҳ шуд.
• تَدَّعُونَ: талаб мекунед, шитоб меварзидед.

1. Тафсири оят:

Пас он гоҳ ки кофирон азоби Худоро дар наздикии худ бубинанд ва онро бо чашми худ мушоҳида кунанд, чеҳраҳои онҳо тира ва сиёҳ мегардад ва хафогинӣ ва хорӣ дар рӯяшон пайдо мешавад. Ба онҳо гуфта мешавад: ин ҳамон азобест, ки шумо дар дунё ба шитоб талаб мекардед ва мегуфтед, ки агар рост мегӯед, пас кай меояд? Имрӯз онро ба чашми худ мебинед ва аз он ҳеҷ гурез нест.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки азоби Худо ҳақ аст ва ҳатман рӯзе меояд, хоҳ касе онро талаб кунад ё накунад.
• Кофирон дар дунё аз рӯи ғурур ва инкор азоби Худоро ба шитоб талаб мекарданд, аммо вақте онро дар наздикӣ бибинанд, пушаймон мешаванд, вале пушаймонӣ дигар фоида надорад.
• Ин оят сабақест барои ҳамаи мо, ки пеш аз расидани азоб тавба кунем ва ба сӯи Худо баргардем.
• Инчунин ин оят ба мо мефаҳмонад, ки Қиёмат ва ҳисобу китоб ҳақ аст ва бояд барои он рӯз омода бошем.
• Ва оят моро ташвиқ мекунад, ки ба ҷои инкор ва ғурур, ба Худо имон оварем ва аз Ӯ тоат кунем, то ки рӯзи Қиёмат рӯйҳои мо равшан ва шод бошад, на сиёҳ ва хафогин.