Сураи Аль-Калам — Оят 48

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— «فَاصْبِرْ»: сабр кун, яъне худро нигоҳ дор аз шитоб ва норозигӣ.

— «لِحُكْمِ رَبِّكَ»: ба ҳукм ва қазои Парвардигорат, яъне ба он чизе ки Аллоҳ таоло дар бораи ту ва душманонат ҳукм кардааст.

— «صَاحِبِ الْحُوتِ»: ҳамроҳи моҳӣ, яъне Юнус (алайҳис-салом), ки моҳӣ ӯро фурӯ бурд.

— «مَكْظُومٌ»: пур аз ғам ва андӯҳ, ки дилаш аз шиддати ғам танг шудааст.

1. Тафсири оят:

Аллоҳ таоло дар ин оят Паёмбари худ (саллаллоҳу алайҳи ва саллам)-ро амр мекунад, ки ба ҳукми Парвардигораш сабр кунад. Яъне дар роҳи даъват ва таблиғи рисолат устувор бошад, ба сахтиҳо, озор ва мухолифати қавмаш тоқат кунад ва барои он ки ҷазои онҳо дер карда мешавад, шитоб накунад. Ин як озмоиш ва ҳикматест, ки Аллоҳ дар он дорад.

Сипас Аллоҳ таоло Паёмбарро аз он чи ба сарвари моҳӣ, яъне Юнус (алайҳис-салом) рӯй дод, огоҳ мекунад ва мефармояд: «Мисли соҳиби моҳӣ набош». Юнус (алайҳис-салом) аз қавми худ ба танг омад ва пеш аз он ки Аллоҳ ба ӯ иҷозат диҳад, аз миёни онҳо берун рафт. Ӯ дар дили шаб, дар торикии баҳр ва дар шиками моҳӣ ба Парвардигораш дуо кард ва нидо дод, дар ҳоле ки дилаш аз ғам ва андӯҳ пур буд. Пас Аллоҳ таоло ба ӯ раҳм кард ва тавбаашро қабул намуд.

Пас маънои оят ин аст: эй Паёмбар, ту ба ҳукми Парвардигорат сабр кун ва дар даъват ва тоқат бар озор шитоб ва бесабрӣ накун, то монанди Юнус (алайҳис-салом) нашавӣ, ки аз қавми худ ба танг омад ва пеш аз фармони Аллоҳ аз онҳо ҷудо шуд, баъд дар шиками моҳӣ ба дуо сар кард, дар ҳоле ки пур аз ғам буд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Сабр дар роҳи даъват ва тоқат бар сахтиҳо яке аз сифатҳои муҳими муъмин аст.

— Шитоб накардан дар ҳукми Аллоҳ ва таслим шудан ба қазои Ӯ сабаби баракат ва осонӣ мегардад.

— Ҳикояти Юнус (алайҳис-салом) дарс аст, ки бесабрӣ ва танг омадан аз мардум метавонад ба ранҷу машаққати бузург оварда расонад.

— Аллоҳ таоло тавбаи бандагони худро қабул мекунад ва онҳоро дар сахтиҳо танҳо намегузорад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамеша ба Аллоҳ таваккал кунем, дуо ва илтиҷо намоем ва аз раҳмати Ӯ ноумед нашавем.

— Қуръони Карим бо зикри саргузашти паёмбарон дилҳоро ором медиҳад ва моро ба сабру устуворӣ тарғиб мекунад.