Сураи Аль-Калам — Оят 47

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «أَمْ»: ё (барои савол ё интиқол аз як матлаб ба матлаби дигар).
• «الْغَيْبُ»: ғайб, яъне чизҳои пинҳонӣ ва ояндае, ки аз ҳисси инсон пӯшида аст.
• «يَكْتُبُونَ»: менависанд.

1. Тафсири оят:

Оё ин кофирон ва мушрикон назди худ илми ғайб доранд, ки аз он менависанд ва ҳукм мекунанд? Ё онҳо дастрасӣ ба Лавҳи Маҳфуз доранд, ки аз он он чиро, ки мехоҳанд, менависанд ва ба он ҳукм мекунанд? Ин оят ҷавоби радди гуфтори онҳост, ки гумон мекарданд бар ҳақ ҳастанд ва аз мӯъминон бартаранд. Ҳеҷ кас ба илми ғайб дастрасӣ надорад, магар он чиро, ки Худованд ба паёмбаронаш аз он хабар додааст. Пас, онҳо на метавонанд аз ғайб чизе нависанд ва на метавонанд ба он ҳукм кунанд. Ин оят нишон медиҳад, ки даъвоҳои беасоси онҳо танҳо гумон ва хоҳиши нафс аст, на бар далели илмӣ ва ваҳй.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Илми ғайб танҳо аз они Худованд аст ва ҳеҷ кас бе иҷозати Ӯ ба он дастрасӣ надорад.
• Инсон бояд дар даъвоҳои худ бар далели дуруст такя кунад, на бар гумон ва хоҳиши нафс.
• Қуръон ҳақро бо далелҳои равшан баён мекунад ва ботилро рад менамояд.
• Ин оят мӯъминонро ба таваккул ба Худованд ва бовар ба ваҳй даъват мекунад.
• Қуръон китоби ҳидоят аст ва барои ҳамаи мардум роҳи рост ва саодатро нишон медиҳад.