سورت قلم — آیت 49

د کلمو معناګانې:

• تَدَارَكَهُ: هغه ونیوه، رحمت يې ترې وکړ.
• نِعْمَةٌ: رحمت، مهرباني.
• لَنُبِذَ: خامخا به غورځول شوی وى.
• بِالْعَرَاءِ: تشې ځمکې ته، هغه ځای چې هلته هېڅ پناه او پټون نه وي.
• مَذْمُومٌ: ملامت شوى، د ملامتۍ وړ.

تفسیر:

که چېرې د خپل رب له لوري رحمت او مهرباني دا خپل بنده (حضرت یونس علیه السلام) نه وای نیولی، نو هغه به د کب (نهنګ) له خېټې نه تشې او لوڅې ځمکې ته غورځول شوی وى، په داسې حال کې چې ملامت او د تورنولو وړ به و. خو د الله تعالی رحمت هغه ونیوه، نو په داسې حال کې وغورځول شو چې نه ملامت و او نه د تورنولو وړ. دا د الله تعالی لویه مهرباني وه چې د هغه توبه يې قبوله کړه او له دې سخت حالت نه يې وژغوره.

فايدې:

1. د الله تعالی رحمت د هغه له عذاب نه ډېر پراخ دی؛ کله چې بنده توبه وباسي، نو د الله رحمت يې نیسي او له سزا نه يې ژغوري.
2. په سختو مصیبتونو کې د الله تعالی په رحمت باندې هیله ساتل د مؤمن له صفتونو څخه دی، ځکه چې الله تعالی خپلو بندګانو ته د رحمت دروازې تل پرانیستې ساتي.
3. د دې آیت نه دا درس ترلاسه کېږي چې د الله تعالی په حکم باندې صبر کول د عاجلې غچې اخیستلو نه غوره دي؛ ځکه چې حضرت یونس علیه السلام د صبر په نه کولو سره په مصیبت کې واخیستل شو، خو د الله رحمت يې وژغوره.
4. دا آیت مومنانو ته تسلیت ورکوي چې که د دښمنانو د ظلم له امله خفه وي، نو د الله په رحمت او حکمت باندې دې باور ولري، ځکه چې الله تعالی خپلو نیکو بندګانو ته د صبر په بدل کې غوره بدله ورکوي.