Сураи Аль-Араф — Оят 27

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• يَفْتِنَنَّكُمُ — шуморо фирефта кунад, гумроҳ созад ва ба гуноҳ кашад.
• أَخْرَجَ أَبَوَيْكُم — падару модари шумо Одам ва Ҳавворо берун кард.
• يَنزِعُ عَنْهُمَا لِبَاسَهُمَا — либоси онҳоро кашида мегирифт, то ки бараҳна шаванд.
• سَوْآتِهِمَا — узвҳои пӯшидании онҳо, ки бояд пӯшида бошанд.
• قَبِيلُهُ — лашкару пайравони ӯ аз ҷинниён.
• أَوْلِيَاءَ — дӯстону ҳомиёни онҳо, ки онҳоро дастгирӣ мекунанд.

1. Тафсири оят:

Эй фарзандони Одам, нагузоред, ки шайтон шуморо фирефта кунад ва ба гуноҳ кашад, чунон ки падару модари шуморо — Одам ва Ҳавворо — фирефта кард ва сабаби берун шуданашон аз биҳишт гардид. Ӯ ба онҳо гуноҳро зебо нишон дод, то ки либоси худро аз тани онҳо кашида гирад ва узвҳои пӯшидании онҳо ошкор шавад. Пас, аз шайтон ҳазар кунед, зеро ӯ ва лашкару пайравони ӯ шуморо мебинанд, дар ҳоле ки шумо онҳоро намебинед. Ин як огоҳии бузург аст, ки бояд ҳамеша дар хотир дошта бошад. Ва бидонед, ки Мо шайтонҳоро дӯстону ҳомиёни касоне қарор додаем, ки ба Худо имон намеоваранд ва рисолати паёмбаронро намепазиранд. Аммо муъминони солеҳ, ки ба Худо имон доранд ва амалҳои нек мекунанд, дар зери ҳимояи Худованданд ва шайтон бар онҳо роҳи ғалаба надорад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки шайтон душмани ошкори инсон аст ва ҳамеша кӯшиш мекунад, ки моро аз роҳи рост гумроҳ кунад. Пас, бояд ҳушёр бошем ва ба ӯ такя накунем.
• Худованд моро тавассути ин оят огоҳ мекунад, ки шайтон ва пайравонаш моро мебинанд, вале мо онҳоро намебинем. Ин боиси он мегардад, ки ҳамеша аз Худо паноҳ бихоҳем ва ба Ӯ таваккал кунем.
• Имон ба Худо ва амалҳои солеҳ сипари муҳофизат аз шайтон аст. Ҳар касе ки ба Худо имон оварад ва некӯкор бошад, шайтон бар ӯ қудрат надорад.
• Ин оят моро ба ёд меорад, ки гуноҳ метавонад неъматҳои бузургро аз даст диҳад, чунон ки Одам ва Ҳавво аз биҳишт берун шуданд. Пас, бояд аз гуноҳ эҳтиёт кунем.
• Худованд дар ин оят мефармояд, ки шайтонҳо дӯстони кофирон ҳастанд, аммо муъминон дар паноҳи Худо ҳастанд. Ин ба мо умед мебахшад, ки роҳи имон ва некӯкорӣ роҳи наҷот аст.
• Ин оят моро ба муҳаббат ба Худо ва пайравӣ аз роҳи рост даъват мекунад, то ки дар дунё ва охират комёб шавем.