Сураи Аль-Араф — Оят 37

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят ниёз ба шарҳ доранд:

• افْتَرَىٰ: дурӯғ сохт, бофта баровард.
• آيَاتِهِ: оятҳо ва нишонаҳои Худо, ки ба Пайғамбар (с) нозил шудаанд.
• نَصِيبُهُم: баҳра ва саҳми онҳо.
• الْكِتَابِ: Лавҳи Маҳфуз, ки ҳама чиз дар он навишта шудааст.
• يَتَوَفَّوْنَهُمْ: ҷонҳои онҳоро мегиранд, яъне фариштагони марг.
• ضَلُّوا عَنَّا: аз чашми мо ғоиб шуданд ва нест шуданд.

1. Тафсири оят:

Ҳеҷ кас аз он касе ситамкортар нест, ки бар Худо дурӯғ мебандад ва ба Ӯ шарик месозад ё чизеро мегӯяд, ки Худо нагуфтааст, ё оятҳои равшани Худоро, ки ба роҳи рост ҳидоят мекунанд, дурӯғ мешуморад. Чунин одамон ба баҳраи худ аз он чи дар Лавҳи Маҳфуз барояшон навишта шудааст — аз некӣ ё бадӣ — мерасанд ва дар дунё зиндагӣ мекунанд, то он даме ки фариштагони мо — фариштаи марг ва ёваронаш — барои гирифтани ҷонҳояшон меоянд. Он гоҳ ба онҳо барои сарзаниш мегӯянд: «Куҷоянд он маъбудоне, ки шумо ба ҷои Худо парастиш мекардед? Онҳоро бихонед, то шуморо аз ин ҳолат наҷот диҳанд!» Онҳо дар ҷавоб мегӯянд: «Онҳо аз чашми мо ғоиб шуданд ва нест гардиданд, мо намедонем, ки куҷоянд». Ва дар он лаҳза ба зиёни худ гувоҳӣ медиҳанд, ки дар дунё кофир будаанд. Аммо ин иқрори онҳо дар он вақт дигар ба онҳо фоида намерасонад ва танҳо ҳуҷҷат бар зидди худашон аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки дурӯғ бастан бар Худо ва дурӯғ шумурдани оятҳои Ӯ аз бузургтарин ситамҳост ва ҳеҷ ситаме ба он баробар нест.
• Ҳар кас баҳраи худро, ки дар Лавҳи Маҳфуз навишта шудааст, хоҳад дид; пас бояд одамӣ ба некӣ кӯшиш кунад ва аз бадӣ бипарҳезад.
• Дар лаҳзаи марг ҳақиқат ошкор мешавад ва кофирон мебинанд, ки маъбудони дурӯғини онҳо ҳеҷ корӣ карда наметавонанд ва онҳоро наҷот дода наметавонанд.
• Ин оят одамро ба тафаккур водор мекунад, ки танҳо ба Худои ягона такя кунад ва аз ширк ва дурӯғ дурӣ ҷӯяд.
• Қуръон китоби ҳидоят аст ва касе, ки онро тасдиқ кунад ва ба он амал намояд, дар дунё ва охират наҷот меёбад; ва ин неъмати бузургест, ки бояд қадри онро донист.