Сураи Аль-Араф — Оят 75

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• الْمَلَأُ: бузургону сарварони қавм, ашроф ва пешвоёни мардум.
• اسْتَكْبَرُوا: касоне ки гарданкашӣ карданд ва аз қабули ҳақ худро бартар донистанд.
• اسْتُضْعِفُوا: касоне ки заиф ҳисобида шуданд ва дар чашми сарварон хор буданд.
• مُرْسَلٌ: фиристодашуда, паёмбар аз ҷониби Парвардигор.

1. Тафсири оят:

Сарварону бузургони қавми Солеҳ (алайҳис-салом), ки аз рӯи гарданкашӣ ва худписандӣ имон наоварданд, ба он гурӯҳи мардум, ки дар ҷомеа заиф ва нотавон ҳисобида мешуданд ва ба Солеҳ имон оварда буданд, бо оҳанги тамасхур ва савол гуфтанд: «Оё шумо воқеан бовар доред, ки Солеҳ аз ҷониби Парвардигораш фиристода шудааст?» Онҳо ин суханро на барои ҷустуҷӯи ҳақиқат, балки барои даъвати шубҳа ва паст задани эътиқоди муъминон гуфтанд. Аммо муъминони заифҳисобидашуда бо устуворӣ ва итминони комил ҷавоб доданд: «Мо ба он чизе ки Солеҳ аз ҷониби Парвардигораш овардааст, бовар дорем ва онро тасдиқ мекунем ва ба он амал менамоем». Ин ҷавоб нишон медиҳад, ки имон ва иззати онҳо ба заифии иҷтимоиашон вобаста набуд, балки ба сабот ва яқини дилҳояшон асос ёфта буд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Имон ба паёмбарон ва рисолати онҳо асоси наҷот аст, на мақому мансаби иҷтимоӣ.
• Гарданкашӣ ва худписандӣ метавонад одамро аз қабули ҳақ боздорад, ҳатто агар ҳақ равшан бошад.
• Заифии моддӣ ва иҷтимоӣ ҳеҷ гоҳ сабаби заифии имон нест; бисёр вақт ҳамин заифҳо дар назди Худо азизу устувортар мешаванд.
• Муъмин бояд ҳангоми шубҳа ва тамасхури душманон бо яқин ва устуворӣ ҷавоб диҳад ва ба рисолати паёмбар боварӣ ва амалро давом диҳад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳақро бо дили кушод қабул кунем ва аз тақлиди кӯрона ба сарварону бузургони гарданкаш дурӣ ҷӯем, зеро иззати ҳақиқӣ дар итоат ба Худо ва паёмбарони Ӯст.