Сураи Аль-Араф — Оят 76

1. Маънои калимаҳо:

— «الَّذِينَ اسْتَكْبَرُوا»: онҳое, ки такаббур варзиданд ва аз қабули ҳақ саркашӣ карданд.

— «كَافِرُونَ»: инкоркунандагон, яъне онҳое, ки ҳақро рад мекунанд ва ба он бовар надоранд.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки ҳақиқат барои мардуми қавми Солеҳ равшан гардид, гурӯҳе аз онҳо, ки дар сари худ такаббур доштанд ва худро аз пайравии ҳақ бартар медоданд, бо саркашӣ ва ғурур изҳор карданд: «Мо ба он чизе ки шумо — эй мӯъминон — бовар кардаед ва онро тасдиқ намудаед, яъне рисолати Солеҳ ва паёми Худо, бовар надорем ва онро инкор мекунем. Мо ҳаргиз ба он имон намеорем ва ба шариати он амал нахоҳем кард.» Ин суханони онҳо нишонаи сахти дилӣ, кибру ғурур ва дурӣ аз ҳақ буд.

1. Фоидаҳои оят:

— Оят нишон медиҳад, ки такаббур метавонад одамро аз қабули ҳақ боздорад ва ба инкор бирасонад.

— Имон танҳо гуфтан нест, балки тасдиқ ва амал аст; аҳли такаббур бо вуҷуди равшании ҳақ, онро рад мекунанд.

— Оят мӯъминонро ташвиқ мекунад, ки дар имон устувор бошанд, ҳатто агар аҳли кибр ва саркашӣ онҳоро инкор кунанд.

— Ҳақиқати рисолати паёмбарон бояд бо дили кушод ва тавозуъ қабул шавад, на бо ғурур ва худписандӣ.

— Ин оят сабақест барои ҳама, ки аз роҳи такаббур дурӣ ҷӯянд ва ба сӯи фурӯтанӣ ва итоат ба Худо гом гузоранд.