Аль-Мааридж сүрәсе — Аять 27

Сүзләрнең мәгънәләре:

• مُّشْفِقُونَ — куркучылар, өркүчеләр, калтыраучылар. Бу сүз «ишфак»тан килә, ул курку һәм сакчыллыкны белдерә.

Аять тәфсире:

Бу аятьтә Аллаһы Тәгалә мөэмин-мөселманнарның тагын бер сыйфатын бәян итә: алар Раббыларының ґәзабыннан куркалар, аңардан сакланалар. Алар гөнаһлардан тыелып, изге гамәлләр кылуларына карамастан, үзләрен ґәзабтан имин санамыйлар. Киресенчә, алар гел Аллаһының ґәзабыннан өркәләр, чөнки алар беләләр: Аллаһының ґәзабы бик каты, аны һичкем дә куркынычсыз дип саный алмый. Аларның бу куркулары өметсезлек түгел, бәлки сакчыллык һәм тәкъвалыктан килә — алар яхшы гамәлләрне арттырырга, гөнаһлардан ераклашырга тырышалар. Бу курку аларны Аллаһыга якынайта, гыйбадәтләрен камилләштерә. Алар беләләр: Аллаһының ґәзабы гадел, һәм ул көферлек, гөнаһлар өчен киләчәк, шуңа күрә алар һәрвакыт сак булып яшиләр.

Аятьтән алынган файдалар:

1. Мөэмин кеше үзенең яхшы гамәлләренә ышанып, Аллаһының ґәзабыннан имин санамаска тиеш. Курку — иманның билгесе.
2. Аллаһыдан курку кешене гөнаһлардан тыеп, изгелеккә өнди, ул — тәкъвалыкның нигезе.
3. Мөэминнәрнең куркуы өметсезлек түгел, бәлки Аллаһының рәхмәтенә өметләнеп, ґәзабыннан саклану өчен тырышу белән бергә бара.
4. Бу аять мөселманнарны һәрвакыт Аллаһының бөеклеген, кодрәтен истә тотарга һәм аңардан куркып, әмерләрен үтәргә өнди.