Сураи Аль-Мааридж — Оят 27

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• مُّشْفِقُونَ (мушфиқун): аз решаи «شفق» гирифта шуда, маънои тарсидан ва ҳаросон буданро дорад, яъне касоне, ки аз азоби Парвардигорашон метарсанд ва худро дар амният намеҳисобанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят сифати бандагони солеҳ ва покдилро баён мекунад, ки онҳо агарчи амалҳои некӯ анҷом додаанд ҳам, аз азоби Парвардигорашон метарсанд ва худро аз азоб дар амон намедонанд. Онҳо на аз рӯи ноумедӣ, балки аз рӯи эҳтиром ва ҳарос аз адолати Худо ва ҳисоби рӯзи қиёмат ҳамеша ҳушёранд. Ин тарс онҳоро аз гуноҳ бозмедорад ва ба итоат ва ибодат наздик месозад. Ҳамин тавр, онҳо дар ҳоли анҷом додани амалҳои некӯ низ аз худписандӣ ва ғурур дурӣ меҷӯянд ва ҳамеша ба раҳмати Худо умедвор ва аз азоби Ӯ ҳаросон мебошанд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро тарбият мекунад, ки ҳатто дар ҳоли ибодат ва амалҳои некӯ худро бехатар наҳисобем ва аз азоби Худо ғофил нашавем.
• Тарсидан аз азоби Худо нишонаи имон ва тақво аст ва инсонро аз гуноҳ ва нофармонӣ бозмедорад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки байни умед ба раҳмати Худо ва тарс аз азоби Ӯ мувозинат дошта бошем; ин мувозинат сабаби ислоҳи дил ва амал мегардад.
• Ин сифат моро ба сӯи тавба, истиғфор ва амалҳои солеҳ ҳидоят мекунад ва дар дилҳо муҳаббати ибодат ва итоатро зиёд месозад.