Сураи Аль-Мааридж — Оят 34

1. Маънои калимаҳо:

— «يُحَافِظُونَ»: нигоҳ медоранд, муҳофизат мекунанд, яъне пайваста ва доимӣ дар иҷрои он мекӯшанд.

— «عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ»: бар намози худ, ки иборат аст аз адои он дар вақти муқаррарӣ бо покӣ ва оромиш.

1. Тафсири оят:

Ин оят сифати бандагони некӯкорро баён мекунад, ки онҳо бар намози худ муҳофизат мекунанд. Яъне намозро дар вақти худ адо мекунанд, бо таҳорат ва покӣ, бо оромиш ва хушӯъ, ва ҳеҷ чизе онҳоро аз намоз боз намедорад. Онҳо намози худро тарк намекунанд ва дар иҷрои он сустӣ намекунанд, балки пайваста ва доимӣ бар он мекӯшанд. Ин сифат аз сифоти бандагони муъмин аст, ки дар оятҳои пеш аз ин зикр шудаанд, ва онҳо ба сабаби ин сифот дар ҷаннатҳои неъмат ҷой мегиранд ва мукаррам мешаванд.

1. Фоидаҳо:

— Намоз муҳимтарин ибодат аст ва муҳофизат бар он нишонаи имон ва тақво аст.

— Доимӣ будан дар намоз сабаби раҳмат ва баракат дар ҳаёт мегардад.

— Намоз робитаи байни банда ва Парвардигорро мустаҳкам мекунад ва дилро ором месозад.

— Муҳофизат бар намоз боиси дохил шудан ба ҷаннат ва гирифтани мукофоти бузург мешавад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки намозро ҷиддӣ гирем ва онро дар вақти худ бо покӣ ва хушӯъ адо кунем, то аз бандагони некӯкор бошем.