Сураи Аль-Мааридж — Оят 33

1. Маънои калимаҳо:

— «بِشَهَادَاتِهِمْ»: бо шаҳодатҳои худ, яъне гувоҳиҳои онҳо.

— «قَائِمُونَ»: истодагорон, яъне иҷрокунандагон ва барпо дорандагони онҳо ба таври комил.

1. Тафсири оят:

Ин оят сифатҳои бандагони солеҳ ва некӯкори Худоро баён мекунад, ки онҳо шаҳодатҳои худро дуруст ва комил адо мекунанд. Онҳо ҳангоми гувоҳӣ додан ҳақро мегӯянд ва аз он рӯй намегардонанд, онро пинҳон намекунанд ва таҳриф намесозанд. Ҳеҷ чиз — на хешовандӣ ва на душманӣ — онҳоро аз гуфтани ҳақ бознамедорад. Онҳо шаҳодати худро дар ҳар ҷое, ки лозим бошад, ба таври пурра ва бе камӣ барпо медоранд, зеро ин амонат аст ва онҳо амонатдорон ва вафодорон мебошанд. Ин сифат аз сифатҳои бузурги мӯъминони ҳақиқӣ аст, ки бо онҳо дар ҷаннатҳои неъмат ҷой мегиранд ва мукаррам мешаванд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дар гувоҳӣ додан ростқавл ва боадолат бошем ва ҳақро пинҳон накунем.

— Нишон медиҳад, ки адои шаҳодат ба таври дуруст аз нишонаҳои имон ва тақво аст.

— Моро огоҳ мекунад, ки хешовандӣ ё душманӣ набояд дар гуфтани ҳақ таъсир расонад.

— Ин сифат сабаби расидан ба ҷаннат ва мукаррам шудан дар он аст, ки ин барои ҳар мусулмон боиси умед ва рағбат аст.

— Ва моро водор мекунад, ки амонатдорӣ ва вафодориро дар ҳамаи корҳои худ, аз ҷумла шаҳодат, риоя кунем, то аз бандагони солеҳи Худо бошем.