Сураи Аль-Мааридж — Оят 35

1. Маънои калимаҳо:

• أُولَٰئِكَ — онҳо, ин гурӯҳи одамон.
• جَنَّاتٍ — ҷаннатҳо, боғҳои биҳиштӣ.
• مُّكْرَمُونَ — гиромӣдошташудагон, иззат ва эҳтиромёфтагон.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи он гурӯҳи бандагони Худо сухан мегӯяд, ки дар оятҳои пешина сифатҳои некӯи онҳо зикр шуда буд: онҳо номус ва покдоманӣ доранд ва танҳо бо ҳамсарон ва канизони худ қаноат мекунанд, амонатҳои Худо ва бандагонро нигаҳбонӣ мекунанд, аҳдҳои худро бо Парвардигор ва мардум вафо мекунанд, шаҳодати худро рост ва бе тағйиру пинҳонкорӣ адо мекунанд ва намозҳои худро ҳифз менамоянд, яъне ҳамеша бар он муҳофизат мекунанд ва фарзҳои онро тарк намекунанд. Пас Худованд дар бораи чунин бандагони сифатҳои олӣ дошта мефармояд, ки онҳо дар ҷаннатҳои пурнеъмат ҷой мегиранд ва дар он ҷо бо ҳар гуна иззату эҳтиром гиромӣ дошта мешаванд. Онҳо дар биҳишт неъматҳои ҷовидонӣ ва дидори Парвардигори Каримро ба даст меоранд, ки ин бузургтарин подоши Худост барои амалҳои некӯи онҳо дар дунё.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки риояи покдоманӣ, амонатрасонӣ, вафои аҳд, ростии шаҳодат ва ҳифзи намоз сабаби расидан ба ҷаннат ва гирифтани иззату эҳтиром дар он ҷост.
• Ҳар касе, ки дар дунё ба ин сифатҳо ороста шавад, Худованд дар охират ӯро дар ҷойҳои олӣ ҷой медиҳад ва бо неъматҳои бепоён сарфароз мегардонад.
• Ин оят ба инсон умед мебахшад, ки агар бо ихлос ва сабр ба Худо итоат кунад, подоши ӯ назди Худо зоеъ намешавад ва ӯ дар ҷаннат бо иззату эҳтиром қабул мешавад.
• Ҳамчунин ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба ҷаннат ва неъматҳои он шавқ дошта бошем ва дар зиндагии дунё барои ба даст овардани он кӯшиш кунем, зеро ҷаннат ҷои гиромидошташудагон аст, на ҷои ғофилон ва беамалон.