Сураи Нух — Оят 15

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «أَلَمْ تَرَوْا»: оё надидед, оё назар накардед ва андеша накардед?

— «كَيْفَ»: чӣ гуна, ба кадом тарз.

— «سَبْعَ سَمَاوَاتٍ»: ҳафт осмон.

— «طِبَاقًا»: қабат ба қабат, баъзеаш болои баъзеаш, ҳаммутобиқ ва бар ҳам афтода.

1. Тафсири оят:

Оё шумо — эй мардум — бо чашми андеша надидед ва нафаҳмидед, ки Аллоҳ ҳафт осмонро чӣ гуна офаридааст? Ҳар яке аз онҳо бар болои дигаре қарор гирифтааст, ба гунае ки ҳама бо ҳам мувофиқ ва ҳамоҳанганд ва ҳеҷ ноҳамворӣ ва ихтилофе дар онҳо нест. Ҳар осмон мисли қабате бар қабати дигар аст, бе сутун ва бе пайванде, ки онҳоро нигоҳ дорад, ва ин ҳама ба қудрати Аллоҳи тавонои ҳаким сурат гирифтааст. Ин оят далели равшани қудрати Аллоҳ ва даъвати мардум ба андеша ва тафаккур дар бораи офариниш аст, то ки ба бузургии Офаридгор пай баранд ва ба Ӯ имон оваранд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Қуръон мардумро ба андеша ва тафаккур дар бораи офариниш даъват мекунад, то ки инсон бо чашми боз ва ақли солим бузургии Аллоҳро бинад.

— Офариниши ҳафт осмони қабат ба қабат далели равшани қудрат ва ҳикмати Аллоҳ аст, ки ҳеҷ кас ба он монанд нест.

— Ин оят ба инсон мефаҳмонад, ки ҷаҳони офариниш бо низом ва тартиби дақиқ сохта шудааст ва ин низом даъвати инсонро ба шукр ва итоат ба Аллоҳ тақозо мекунад.

— Андеша дар бораи офариниш инсонро ба имон ва бовар ба ягонагии Аллоҳ наздик месозад ва дилро ба ислом меҳрубон мегардонад.

— Қуръон китобест, ки илм ва тафаккурро арҷ мегузорад ва инсонро ба сӯи шинохти Ҳақ роҳнамоӣ мекунад.