Сураи Нух — Оят 14

1. Маънии калимаҳои ниёз ба шарҳ:

— «أَطْوَارًا»: ҷамъи «طَوْر», яъне марҳилаҳо, ҳолатҳо ва зинаҳои гуногун, ки паси ҳам меоянд.

1. Тафсири оят:

Худованд ба бандагонаш хотиррасон мекунад, ки Ӯ шуморо дар марҳилаҳои гуногун ва зина ба зина офаридааст. Нахуст нутфа будед, сипас ба алақа (порчаи хуни басташуда) табдил ёфтед, баъд музға (порчаи гӯшт) шудед ва ҳамин тавр то ба камол расидед. Ин гуна офариниши зина ба зина ва марҳила ба марҳила, далели равшани қудрати бепоёни Худованд ва илми Ӯ бар ҳама чиз аст. Ҳамон Зоте, ки шуморо аз ҳеҷ чиз офарид ва дар ҳар марҳила шуморо парвариш дод, метавонад шуморо дубора зинда кунад ва барои амалҳоятон ҳисоб талаб намояд. Пас, чаро аз азамати Худованд наметарсед ва ба Ӯ тавба намекунед?

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят бандаро ба андеша водор мекунад, ки дар офариниши худ тааммул кунад ва бузургии Худовандро бишносад.

— Мулоҳиза дар марҳилаҳои офариниш, имон ба қудрати Худованд ва рӯзи қиёматро дар дил тақвият мебахшад.

— Ин оят ба инсон мефаҳмонад, ки ҳаёти ӯ беҳуда нест ва ҳар марҳилаи ҳаёт ҳикмате дорад.

— Худованд бо меҳрубонӣ инсонро зина ба зина парвариш додааст; ин боиси шукргузорӣ ва наздик шудан ба Ӯ мегардад.

— Ин оят моро ба тавба ва рӯ овардан ба Худованд ташвиқ мекунад, зеро Ӯ ҳамон Зотест, ки моро офарид ва метавонад гуноҳҳомонро бибахшояд.