Сураи Нух — Оят 24

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• أَضَلُّوا: гумроҳ карданд, аз роҳи рост дур карданд.
• ضَلَالًا: гумроҳӣ, дур шудан аз роҳи ҳақ.

1. Тафсири оят:

Нӯҳ (алайҳис-салом) ба Парвардигори худ шикоят кард, ки қавми ӯ бисёриҳоро гумроҳ карданд. Онҳо мардумро ба парастиши бутҳо даъват намуданд ва бисёр одамонро аз роҳи ҳақ дур сохтанд. Нӯҳ (алайҳис-салом) аз Худо хоҳиш кард, ки золимонро танҳо дар гумроҳиашон афзун гардонад, зеро онҳо ба куфру саркашӣ исрор меварзиданд ва ба ҳақ боз намегаштанд. Ин дуо аз ҷониби Нӯҳ (алайҳис-салом) пас аз он буд, ки Худованд ба ӯ хабар дод, ки аз қавми ӯ ғайри онҳое, ки аллакай имон овардаанд, дигар касе имон намеорад. Пас вақте ки Нӯҳ (алайҳис-салом) аз имон овардани онҳо ноумед шуд, барои гумроҳӣ ва ҳалокати онҳо дуо кард.

1. Фоидаҳои оят:

• Оят нишон медиҳад, ки гумроҳ кардани дигарон гуноҳи бузург аст ва касе ки боиси гумроҳии мардум мешавад, масъулияти вазнин дорад.
• Дуои паёмбарон ҳамеша бо ҳикмат ва адолати Худо мувофиқ аст; Нӯҳ (алайҳис-салом) танҳо пас аз он ки аз имон овардани қавмаш ноумед шуд, барои онҳо дуои бад кард.
• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки бояд аз роҳи гумроҳон пайравӣ накунем ва ба роҳи ҳақ, ки Худо ва паёмбарон нишон додаанд, устувор бошем.
• Қуръон ба мо меомӯзад, ки оқибати золимон ва саркашон нобудӣ ва гумроҳист, вале роҳи имон ва итоат ба Худо ба наҷот ва саодат мерасонад.