Сураи Нух — Оят 23

1. Маънои калимаҳои мушкили оят:

— «تذرن»: тарк кунед, раҳо кунед.

— «آلهتكم»: худоёни дурӯғини шумо, яъне бутҳое, ки шумо мепарастед.

— «ودًّا، سواعًا، يغوث، يعوق، نسرًا»: инҳо номҳои бутҳои бузурги қавми Нӯҳ буданд, ки мардум онҳоро ба ҷои Худои ягона мепарастиданд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳ таоло аз забони қавми Нӯҳ (алайҳис-салом) хабар медиҳад, ки онҳо ба якдигар ва ба пайравони худ гуфтанд: «Бутҳои худро тарк накунед ва парастиши онҳоро раҳо насозед». Онҳо махсусан панҷ бути бузурги худро ном бурданд: «Вадд», «Сувоъ», «Яғус», «Яъуқ» ва «Наср». Инҳо бузургтарин бутҳои онҳо буданд, аз ин рӯ онҳоро алоҳида зикр карданд, то мардумро аз парастиши онҳо боздоранд ва ба онҳо сахт часпонида шаванд.

Ин оят нишон медиҳад, ки гумроҳони пешвои қавми Нӯҳ мардумро аз роҳи ҳақ — аз ибодати Худои ягона — бозмедоштанд ва онҳоро ба парастиши бутҳо даъват мекарданд. Онҳо намехостанд, ки мардум ба даъвати Нӯҳ (алайҳис-салом) гӯш диҳанд ва танҳо Аллоҳро бандагӣ кунанд. Ҳамин тавр, онҳо мардумро дар гумроҳӣ нигоҳ медоштанд ва ба онҳо мегуфтанд, ки одатҳои ботили гузаштагони худро тарк накунанд.

Ин оят ҳамчунин нишон медиҳад, ки бутпарастӣ ва парастиши асном чӣ гуна дар байни мардум реша давондааст ва пешвоёни гумроҳ барои нигоҳ доштани ҳокимияти худ ва гумроҳ кардани мардум аз ҳар восита истифода мекарданд. Онҳо мардумро аз тавҳид — ягонагии Аллоҳ — бозмедоштанд ва ба ширку бутпарастӣ даъват мекарданд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръони Карим таърихи гумроҳии инсонро бо тамоми равшанӣ баён мекунад ва моро аз такрори хатоҳои гузаштагони гумроҳ огоҳ месозад.

— Ислом моро ба сӯи тавҳид — парастиши танҳо Аллоҳи ягона — даъват мекунад, ки ин роҳи наҷот ва саодати ҳақиқӣ аст.

— Қуръон моро тарбия мекунад, ки ба пешвоёни гумроҳ ва одатҳои ботили гузаштагон часпон нашавем, балки ба даъвати паёмбарон гӯш диҳем.

— Ин оят моро водор мекунад, ки неъмати тавҳидро қадр кунем ва аз ширку бутпарастӣ дур бошем.

— Қуръони Карим китоби ҳидоят аст ва ҳар кас ба он часпад, аз торикии гумроҳӣ ба рӯшноии ҳақ мерасад.