Сураи Нух — Оят 25

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• خَطِيئَاتِهِمْ: гуноҳҳои онҳо, ки бузургтарин он куфру дурӯғ баровардани паёмбарашон буд.
• أُغْرِقُوا: ғарқ карда шуданд, яъне бо об нобуд гардиданд.
• أَنصَارًا: ёварон, мададгорон — касоне ки метавонанд аз азоб раҳоӣ бахшанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят суханони Худованди мутаъолро дар бораи қавми Нӯҳ (алайҳис-салом) баён мекунад. Вақте ки онҳо дар куфру саркашӣ идома карданд ва даъвати паёмбари худро дурӯғ бароварданд, Худованд онҳоро ба сабаби гуноҳҳои зиёде, ки содир карда буданд, бо об ғарқ кард. Пас аз ғарқ шудан, онҳо ба оташ дароварда шуданд ва аз ин рӯ, ҳеҷ ёвар ва мададгоре наёфтанд, ки онҳоро аз азоби Худованд наҷот диҳад.

Ин оят нишон медиҳад, ки гуноҳҳо сабаби ҳалокат ва азоб мегарданд. Қавми Нӯҳ бо вуҷуди он ки солҳои тӯлонӣ паёмбар дар байнашон даъват кард, боз ҳам ба куфру саркашӣ идома доданд ва саранҷом дар ҳаёти дунё бо ғарқ шудан ва дар охират бо оташи дӯзах ҷазо гирифтанд. Онҳо дар он лаҳза фаҳмиданд, ки ҳеҷ кас наметавонад онҳоро аз азоби Худованд муҳофизат кунад, аммо дигар дер буд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки гуноҳҳо оқибати бад доранд ва метавонанд сабаби ҳалокат дар дунё ва охират шаванд.
• Худованд одил аст ва ба гуноҳкорон муҳлат медиҳад, то тавба кунанд, аммо вақте ки аз ҳад гузаштанд, азоб меояд.
• Ҳеҷ кас ва ҳеҷ чиз наметавонад инсонро аз азоби Худованд наҷот диҳад, магар бо тавба ва бозгашт ба сӯи Ӯ.
• Ин оят моро ба тавба ва итоати Худованд тарғиб мекунад, то аз сарнавишти қавми Нӯҳ ибрат гирем.
• Қуръони Карим бо чунин қиссаҳо моро огоҳ мекунад, ки роҳи ростӣ ва итоат сабаби наҷот ва саодат аст, ва роҳи куфру гуноҳ сабаби ҳалокат ва азоб аст.