Сураи Аль-Муззаммиль — Оят 19

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• تَذْكِرَةٌ — панд, насиҳат, ёдоварӣ; чизе, ки инсонро бедор мекунад ва ба роҳи рост ҳидоят менамояд.
• سَبِيلًا — роҳ, тариқ; дар ин ҷо мақсад роҳи рост аст, ки ба Худованд мерасонад.

1. Тафсири оят:

Ба ростӣ, ин оятҳои бимдиҳанда, ки дар онҳо сахтиҳо ва ҳушдорҳои рӯзи қиёмат баён шудаанд, барои мардум панд ва ибратанд. Ҳар касе, ки хоҳиш дошта бошад, аз ин пандҳо баҳра гирад ва ба роҳи дуруст равад, метавонад роҳеро интихоб кунад, ки ӯро ба сӯи Парвардигораш мерасонад. Ин роҳ иборат аст аз имон овардан ба Худо, итоат кардан ба ӯ ва парҳезгорӣ пеш гирифтан. Пас, ҳар кас ихтиёр дорад — метавонад ин роҳро интихоб кунад ва ба саодат бирасад, ё метавонад аз он рӯй гардонад. Вале бояд донад, ки ин интихоб дар ихтиёри худи ӯст ва Худованд ҳеҷ касро ба зӯрӣ ба роҳи рост намебарад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Қуръони Карим китоби панд ва ҳидоят аст — он на танҳо барои гузаштагон, балки барои ҳамаи мардум дар ҳама давру замон фарстода шудааст.
• Худованд ба бандагони худ озодии интихоб додааст: ҳар кас метавонад роҳи некро интихоб кунад ва ба сӯи Парвардигораш наздик шавад.
• Роҳи ба Худо расидан кушода аст ва ҳеҷ монеае нест — танҳо ирода ва хоҳиши худи инсон лозим аст.
• Ин оят ба инсон умед мебахшад, ки ҳар лаҳза метавонад ба роҳи рост баргардад ва тавба кунад.
• Қуръон мардумро ба тафаккур ва андеша даъват мекунад, то онҳо худашон роҳи дурустро пайдо кунанд ва ба саодати дунёву охират бирасанд.