Soera Al-Insan — Vers 1

Uitleg van moeilijke woorden:

• Hel (هَلْ): betekent hier "zeker" of "waarlijk" — een bevestiging dat iets werkelijk heeft plaatsgevonden.
• Insan (الإنسان): verwijst naar de mens, in het bijzonder Adam (vrede zij met hem), en bij uitbreiding de gehele mensheid.
• Hien (حِينٌ): een lange periode van tijd.
• Dahr (الدَّهْر): de tijd, het tijdperk, de eeuwen die voorbijgaan.
• Madhkoeran (مَّذْكُورًا): iets dat genoemd wordt, bekend is, of een vermelding waard is.

De Tafsir (uitleg) van de Edele Vers:

Waarlijk, er is een lange periode van tijd over de mens heengegaan — een tijd die zich uitstrekte over ontelbare eeuwen — waarin hij volkomen onbekend was, niet bestond, en geen enkele vermelding waard was. Hij was een vergeten wezen, zonder naam, zonder spoor, zonder dat iemand wist dat hij ooit zou bestaan. De mens was er simpelweg niet; hij was niets dat genoemd werd, niets dat gekend werd, niets dat enige aandacht of herinnering verdiende.

Deze vers opent de Soera met een diepe en ontzagwekkende herinnering aan de oorsprong van de mens. Het wijst ons op de absolute nietigheid van de mens vóór zijn schepping, en hoe hij uit het niets is voortgekomen door de Wil en de Macht van Allah. Degene die niet bestond, en wiens bestaan zelfs niet in de gedachten van iemand opkwam, werd door Allah geschapen uit een druppel vloeistof, en vervolgens gevormd, geleid, en tot een verantwoordelijk wezen gemaakt.

Deze vers roept ons op tot nederigheid en dankbaarheid. Want als de mens eens niets was, en nu alles heeft gekregen — een lichaam, een ziel, verstand, en de leiding van de Openbaring — dan is het zijn plicht om zijn Schepper te erkennen, te danken, en te aanbidden. Het herinnert ons eraan dat onze gehele bestaan een geschenk is, en dat wij niet uit onszelf bestaan, maar door de Genade van Allah.

Het is ook een oproep tot reflectie: als de mens uit het niets is gekomen, dan zal hij ook weer naar het niets terugkeren als Allah dat wil — maar de gelovige die zijn leven doorbrengt in gehoorzaamheid aan Allah, zal een eeuwig leven tegemoet gaan dat beter is dan alles wat deze wereld te bieden heeft. Deze vers is dus zowel een waarschuwing als een hoopvolle boodschap: de mens is klein en zwak, maar door zijn verbinding met Allah kan hij de hoogste rangen bereiken.

Laten we daarom stilstaan bij dit wonder van de schepping, en onze Schepper danken voor het leven dat Hij ons heeft gegeven, en ons bestaan vullen met daden die Hem behagen — zodat wij niet behoren tot degenen die vergeten zijn, maar tot degenen die genoemd worden in de hoogste bijeenkomsten van de engelen.