Сураи Аль-Инсан — Оят 1

1. Маънои калимаҳо:

— «هَلْ» дар ин ҷо ба маънои «қад» яъне «ҳаққан» ва «ба таҳқиқ» меояд.

— «حِينٌ» ба маънои муддат ва замонест.

— «الدَّهْرِ» ба маънои замони тӯлонӣ ва абадӣ аст.

— «مَذْكُورًا» ба маънои ёдшуда ва машҳур аст.

1. Тафсири оят:

Ҳаққан бар инсон замоне аз замонҳои тӯлонӣ гузашт, ки ӯ ҳанӯз чизе набуд, ки ёд карда шавад ва номе аз ӯ бошад. Яъне пеш аз он ки рӯҳ дар ӯ дамида шавад ва ба вуҷуд ояд, муддати дарозе бар ӯ гузашт, ки дар он ҳеҷ асар ва нишоне аз ӯ набуд ва касе ӯро намешинохт ва ба ёд намеовард. Ин оят ба инсон хотиррасон мекунад, ки ӯ пеш аз вуҷудаш чизе набуд ва Худованд ӯро аз нестӣ ба ҳастӣ овард, то қадри неъмати вуҷуд ва ҳаётро бидонад ва шукргузор бошад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба инсон мефаҳмонад, ки вуҷуди ӯ неъмате аз ҷониби Худованд аст ва ӯ пеш аз ин чизе набуд.

— Инсон бояд ба асл ва оғози худ андеша кунад ва фурӯтанӣ ва шукргузорӣ пеша кунад.

— Ин оят далели қудрати Худованд аст, ки аз нестӣ ҳастӣ меофарад ва инсонро ба ёд меоварад.

— Инсон бояд бидонад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва бояд барои охират омода шавад.

— Ин оят ба инсон умед мебахшад, ки Худованд ӯро аз нестӣ офарида ва метавонад ӯро дубора зинда кунад.

— Инсон бояд қадри неъматҳои Худовандро бидонад ва ба Ӯ имон оварад ва аз Ӯ итоат кунад.