Surja El-Insan — Ajet 1

Kuptimi i fjalëve:

• Hel etâ: "A ka kaluar" – kjo pyetje këtu ka kuptimin e pohimit, pra "ka kaluar me të vërtetë".
• El-insan: njeriu, këtu nënkuptohet Ademi a.s. dhe pasardhësit e tij.
• Hînun: një periudhë kohore, një kohë e gjatë.
• Min ed-dehr: nga kohëzgjatja e kohës, nga rrjedha e kohërave.
• Lem yekun shej'en mezkûra: nuk ishte asgjë që përmendet, nuk kishte asnjë ekzistencë të njohur, asnjë gjurmë.

Tefsiri i ajetit:

Allahu i Lartësuar e fillon këtë sure duke i kujtuar njeriut fillimin e tij të përulur, për ta mësuar atë me përulësi dhe mirënjohje ndaj Krijuesit të tij. Ai thotë: "A nuk ka kaluar mbi njeriun një periudhë e gjatë kohore, kur ai nuk ishte asgjë që përmendet?" Kjo do të thotë se ka ekzistuar një kohë e tërë, para se njeriu të krijohej, kur ai ishte hiç – nuk kishte as emër, as gjurmë, as ekzistencë të njohur. Kjo i referohet kryesisht Ademit a.s., babait të njerëzimit, i cili u krijua nga balta, por edhe çdo njeriu që ka ardhur më pas – secili prej nesh ka kaluar nëpër një fazë të tillë, kur nuk ekzistonte fare. Pastaj Allahu e krijoi atë, i dha formë, i fryu shpirt dhe e bëri një qenie të përmendur në qiej dhe në tokë. Ky kujtim është një argument i fuqishëm për fuqinë e Allahut, i cili e sjell njeriun nga hiçi në ekzistencë, dhe një ftesë për njeriun që të mos krenohet e të mos harrojë Zotin e tij, sepse origjina e tij është nga hiçi dhe nga një pikë uji të përbuzur.

Përfitimet nga ajeti:

1. Përulësia para Allahut: Kur njeriu e di se ka qenë hiç dhe se Allahu e ka krijuar, ai nuk krenohet me veten, por përulet para Krijuesit të tij.
2. Njohja e fuqisë së Allahut: Ky ajet na tregon fuqinë absolute të Allahut, i cili krijon nga hiçi dhe i jep ekzistencë atij që nuk ishte asgjë – kjo e forcon besimin dhe e rrit dashurinë ndaj Zotit.
3. Mirënjohja: Kujtimi i fillimit tonë të përulur na bën mirënjohës për çdo mirësi që Allahu na ka dhënë – jetën, shëndetin, mendjen dhe fenë islame.
4. Largimi nga mendjemadhësia: Kush e di se ka qenë hiç, nuk sillet me arrogance ndaj të tjerëve, sepse të gjithë njerëzit kanë të njëjtën origjinë.
5. Shpresa në jetën tjetër: Ai që e krijoi njeriun nga hiçi, patjetër që mund ta ringjallë atë pas vdekjes – kjo i jep besimtarit shpresë dhe qetësi për takimin me Zotin e tij.