Сураи Аль-Инсан — Оят 2

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— «نُطْفَةٍ»: қатраи об (маниву занон).

— «أَمْشَاجٍ»: омехтаҳо, яъне омехтаи оби мард ва зан.

— «نَبْتَلِيهِ»: ӯро меозмоем, месанҷем.

— «سَمِيعًا بَصِيرًا»: шунаво ва бино.

1. Тафсири оят:

Худованд хабар медиҳад, ки Ӯ инсонро аз қатраи обе офаридааст, ки аз оби мард ва зан омехта шудааст. Ин оғози офариниши инсон ва нишонаи қудрати Парвардигор аст. Сипас Худо мефармояд, ки инсонро меозмояд — яъне ба ӯ вазифаҳои динӣ ва амру наҳйро муқаррар мекунад, то бидонад, ки ӯ фармонбардор аст ё не. Барои иҷрои ин масъулият Худованд ба инсон шунавоӣ ва биноӣ ато кардааст, то оёти Худоро бишнавад ва далелҳои Ӯро бинад ва роҳи ҳидоятро аз гумроҳӣ, некӣ аз бадӣ фарқ кунад. Ҳамин тавр инсон ё шукргузор ва имоновар мешавад, ё ношукр ва инкоркунанда. Ҳадаф аз ин офариниш ва ин неъматҳо он аст, ки инсон бо ихтиёри худ роҳи рост ё каҷро интихоб кунад ва дар рӯзи қиёмат барои амали худ ҷавобгар бошад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки офариниши инсон аз қатраи оби ночиз ибтидо ёфтааст, ва ин далели бузургии Худованд ва хор будани инсон дар назди Ӯст, пас набояд такаббур кунад.

— Худованд инсонро беҳуда наофаридааст; ӯро барои озмоиш ва ибодат офаридааст, ва ин ба инсон ҳадафи ҳаётро нишон медиҳад.

— Неъмати шунавоӣ ва биноӣ аз бузургтарин неъматҳои Худованд аст, ки бояд барои некӣ ва фарқ кардани роҳи ҳақ истифода шаванд, на барои гуноҳ.

— Инсон дар интихоби роҳи имон ё куфр озод аст, вале бояд бидонад, ки барои ин интихоб ҷавобгар хоҳад буд.

— Ин оят моро ба шукргузорӣ ба неъматҳои Худо ва истифодаи дурусти онҳо тарғиб мекунад, то аз зумраи шокирон ва имоноварон бошем.