Сураи Аль-Мурсалят — Оят 41

1. Маънои калимаҳои асосӣ:

• الْمُتَّقِينَ: парҳезгорони худотарс, яъне онҳое ки аз азоби Худо метарсанд ва амрҳои Ӯро иҷро карда, аз манъкардаҳояш дурӣ меҷӯянд.
• ظِلَالٍ: сояҳо, сояи дарахтони анбӯҳу серсоя.
• عُيُونٍ: чашмасорҳо, сарчашмаҳои об.

1. Тафсири оят:

Ба ростӣ, онҳое ки дар дунё аз Парвардигори худ тарсиданд ва бо иҷрои фармонҳояш ва дурӣ аз манъкардаҳояш парҳезгорӣ карданд, дар рӯзи қиёмат дар сояҳои фарохи дарахтони биҳишт ва дар канори чашмасорҳои оби ширин ва равон қарор мегиранд. Онҳо дар он ҷо аз неъматҳои фаровон ва меваҳои гуногуне, ки дилҳояшон орзу мекунад, баҳраманд мешаванд. Ба онҳо гуфта мешавад: бихӯред хӯрдани бомаза ва бинӯшед нӯшидани гуворо, ба сабаби он амалҳои некӯе, ки дар дунё анҷом додед. Ҳамоно Мо ин гуна подоши бузургро ба некӯкорон медиҳем. Ҳалокӣ ва азоби сахт дар рӯзи қиёмат барои онҳоест, ки рӯзи ҷазо ва ҳисоб ва он неъмату азоберо, ки дар он аст, дурӯғ мешуморанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки парҳезгорӣ ва тарсидан аз Худо роҳи расидан ба неъматҳои ҷовидонӣ дар биҳишт аст.
• Худованд подоши некӯкоронро зойеъ намекунад ва барои амалҳои некӯи онҳо мукофоти бузург медиҳад.
• Ёдовар мешавад, ки дунё ҷои озмоиш аст ва бояд аз фармонҳои Худо итоат кунем, то дар охират дар сояи раҳмати Ӯ қарор гирем.
• Ин оят дилҳоро ба сӯи умедворӣ ба раҳмати Худо ва дӯст доштани роҳи парҳезгорӣ мекашад, зеро подоши он бениҳоят зебо ва ҷовидонӣ аст.