Сураи Аль-Мурсалят — Оят 42

1. Маънои калимаҳо:

— «Фавоҳиҳ»: ҷамъи «фокиҳа» аст, яъне меваҳои гуногуни хуштаъм.

— «Яштаҳун»: аз феъли «иштиҳо» буда, маънои орзуву хоҳиши дилро дорад.

1. Тафсири оят:

Дар оятҳои пешина зикр шудааст, ки парҳезгорон дар рӯзи қиёмат дар сояи дарахтони серсоя ва назди чашмаҳои об ҷой мегиранд. Ин ояти карима идомаи ҳамон неъматҳост ва мефармояд, ки барои онҳо меваҳои фаровоне ҳаст, ки дилҳояшон онҳоро орзу мекунад ва ба ҳар гуна мевае, ки хоҳиш кунанд, дастрасӣ доранд. Яъне дар биҳишт на танҳо ғизо ва нӯшокӣ мавҷуд аст, балки меваҳои гуногун низ ҳастанд, ки коми инсонро пур мекунанд ва ҳеҷ гуна маҳдудият надоранд. Ҳар кас ҳар мевае, ки дилаш мехоҳад, барояш муҳайёст ва ин аз камоли неъмат ва карам илоҳӣ дар охират аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки подоши парҳезгорон дар охират бениҳоят бузург ва гуногун аст ва Худованд барои бандагони солеҳ ҳар он чиро, ки дилашон мехоҳад, омода кардааст.

— Ваъдаи меваҳои гуногун ба он маъно аст, ки дар биҳишт ҳеҷ гуна ноқисӣ ва маҳрумият нест; ҳар хоҳише, ки инсон дорад, ба таври комил иҷро мешавад.

— Ин оят моро ба амали солеҳ ва парҳезгорӣ тарғиб мекунад, то ки мо низ сазовори ин неъматҳои ҷовидонӣ гардем.

— Инчунин хотиррасон мекунад, ки неъматҳои дунё гузарандаанд, аммо неъматҳои охират абадӣ ва комиланд ва ҳеҷ гоҳ тамом намешаванд.

— Ва ин оят дили инсонро ба ислом ва Қуръон гарм мекунад, зеро Худованди меҳрубон барои бандагони некӯкор чунин подоши олиро омода кардааст, ки ҳеҷ чашме онро надида ва ҳеҷ гӯше шунидааст.