Сураи Аль-Мурсалят — Оят 40

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

— «Вайл»: калимаи ҳалокат, нобудӣ ва азоб аст; дар Қуръон ҳар ҷо барои бим додан ва огоҳ кардан аз ҷазои сахт омадааст.

— «Йавмаиз»: дар он рӯз, яъне рӯзи қиёмат ва рӯзи ҷудо кардани ҳақ аз ботил.

— «Муказзибин»: дурӯғшуморандагон, яъне касоне ки рӯзи қиёмат ва ҳисобу китобро дурӯғ мешуморанд.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Худованди мутаъол бори дигар огоҳӣ медиҳад, ки дар он рӯзи бузург — рӯзи қиёмат — ҳалокат, нобудӣ ва азоби дардовар барои онҳоест, ки рӯзи ҷазо ва ҷудои ҳақ аз ботилро дурӯғ мешуморанд. Онҳо дар он рӯз на чорае доранд ва на паноҳгоҳе, ва на метавонанд аз ҳисоби амалҳои худ фирор кунанд. Ин оят такрор дар сураи «Ал-Мурсалят» омада, ҳар бори сахтии ҷазои дурӯғшуморандагонро таъкид мекунад ва одамонро аз ин роҳи хато огоҳ месозад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон бо раҳмат ва ҳидоят омадааст: пеш аз азоб огоҳ мекунад, то одамон тавба кунанд ва роҳи ростро интихоб намоянд.

— Ҳақиқати рӯзи қиёмат ва ҳисобу китоб боиси он мешавад, ки инсон дар дунё бо адлу инсоф зиндагӣ кунад ва ба некӣ шитоб намояд.

— Дурӯғ шумурдани рӯзи қиёмат танҳо зарари худи инсонро дорад; вале имон ба он дилро ором ва зиндагиро маънодор мегардонад.

— Қуръон ҳамеша роҳи наҷотро нишон медиҳад: ҳар кас ба он гӯш диҳад ва амал кунад, аз ҳалокат ва азоб эмин мешавад ва ба раҳмати Худо умедвор мегардад.