Сураи Ан-Наба — Оят 22

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• Лит-тоғин (لِلطَّاغِينَ): калимаи "тоғин" ҷамъи "тоғӣ" аст, ки маънои аз ҳад зиёд гузаштан ва саркашӣ карданро дорад. Дар ин ҷо ба маънои кофирон ва золимон омадааст — яъне касоне, ки дар куфру зулм аз ҳад гузаштанд.
• Маобан (مَآبًا): ҷои бозгашт ва паноҳгоҳ, яъне ҷое, ки одам ба он бармегардад.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи оташи ҷаҳаннам сухан мегӯяд, ки Худованди мутаъол онро барои саркашону кофирон омода кардааст. Онҳое, ки дар дунё аз ҳудуди Худо гузаштанд ва ба куфру зулм сазовор шуданд, дар охират ба сӯи он оташ бармегарданд ва он ҷои бозгашт ва паноҳгоҳи онҳо хоҳад буд. Онҳо дар он ҷо ба азобу шиканҷаи абадӣ гирифтор мешаванд ва ҳеҷ роҳи раҳоӣ надоранд. Ин ҷазо ба амалҳои бади онҳо дар дунё мувофиқ ва одилона аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки аз ҳад гузаштан ва саркашӣ дар баробари Худо оқибати бад дорад ва бояд ҳамеша дар ҳудуди шариат бимонам.
• Ин оят исбот мекунад, ки Худованд одил аст ва ҳар амалро ҷазои муносиб медиҳад, бинобар ин мо бояд ба некиҳо кӯшиш кунем ва аз бадиҳо дурӣ ҷӯем.
• Ин оят моро ба тавба ва бозгашт ба сӯи Худо ташвиқ мекунад, зеро то дами марг ҳар кас метавонад роҳи худро ислоҳ кунад ва аз оташи ҷаҳаннам наҷот ёбад.
• Ин оят ҳамчунин ба мо меомӯзад, ки Қуръон китоби ҳидоят ва огоҳист ва бояд онро бодиққат хонем ва ба дастурҳои он амал кунем, то дар дунё ва охират комёб шавем.