Сураи Ан-Наба — Оят 21

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

— «مِرْصَادًا» (мирсодан): аз решаи «رصد» гирифта шуда, маънои ҷои нигаҳбонӣ ва интизорро дорад; яъне ҷое, ки дар он касе ё чизе бо диққат интизорӣ ва назорат карда мешавад.

1. Тафсири оят:

Ба ростӣ, ҷаҳаннам ҷоест, ки ҳамеша дар ҳолати интизорӣ ва назорат қарор дорад. Он мунтазири онҳоест, ки бо амалҳои бади худ сазовори азоб шудаанд, то онҳоро дар бар гирад. Ин интизорӣ ва назорат нишонаи он аст, ки ҳеҷ кас аз ҳисоби амалҳои худ берун нахоҳад рафт ва ҳама чиз дар назди Худованд дақиқ ва ҳисобшуда аст. Ҳамчунин гуфта шудааст, ки ҷаҳаннам мисли роҳест, ки одамон аз он мегузаранд: муъмин аз он бехатар мегузарад ва ба биҳишт мерасад, вале кофир дар он фурӯ меравад. Ҳамин тавр, ҷаҳаннам ҷои назорат ва интизори кофирон аст, то онҳоро ба сазои амалҳои бадашон бирасонад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҳаёти охират ва ҷазои амалҳо ҳақ аст ва ҳеҷ амале бе ҷазо намемонад.

— Он ба инсон таъсир мерасонад, ки аз гуноҳу бадӣ дурӣ ҷӯяд ва ба сӯи некӣ ва тоат рӯй оварад.

— Дар он раҳмат ва адолати Худованд зоҳир мешавад: ҳар кас ба андозаи амали худ сазо мегирад, на зиёдтар ва на камтар.

— Ин оят боиси умедворӣ барои муъминон аст, ки бо амали нек аз ин ҷои назорат бехатар мегузаранд ва ба биҳишт мерасанд.

— Ва дар ниҳоят, ин оят моро ба сӯи ислом ва Қуръон ҷалб мекунад, зеро он роҳи наҷот ва саодати ҳақиқиро нишон медиҳад ва инсонро ба андеша ва тадбир дар бораи оқибати худ водор мекунад.