Сураи Ан-Наба — Оят 23

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• لَّابِثِينَ — аз решаи «لَبْث» аст, ки маънои мондан ва истоданро дорад. Яъне касоне, ки дар он ҷо муддати тӯлонӣ мемонанд.
• أَحْقَابًا — ҷамъи калимаи «حُقْب» аст, ки ба маънои давраҳо ва замонҳои тӯлонӣ мебошад. Баъзе муфассирон онро ҳаштод сол шумурдаанд, аммо мақсад аз он шумораи мушаххас нест, балки давомнокӣ ва абадияти азоб аст.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят дар бораи аҳли дӯзах хабар медиҳад, ки онҳо дар оташи дӯзах давраҳои пасиҳам ва замонҳои бениҳоят тӯлонӣ мемонанд ва аз он ҷо ҳеҷ гоҳ берун намеоянд. Ин мондан ва истодан дар азоб абадӣ аст ва поён надорад. Ҳарчанд калимаи «аҳқоб» ба маънои давраҳои муайян фаҳмида мешавад, аммо мақсад аз он маҳдуд кардани муддати азоб нест, балки нишон додани он аст, ки азоби дӯзах давомнок ва беинтиҳост ва барои кофирон ҳеҷ роҳи раҳоӣ нест. Онҳо дар он ҷо ба ҳолати хорӣ ва сахтӣ монда, аз ҳар гуна оромӣ ва осоиш маҳрум мебошанд. Ин ҷазо ба амалҳои бади онҳо дар дунё мувофиқ ва одилона аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки оқибати куфр ва инкор кардани ҳақиқат хеле вазнин аст ва бояд аз он эҳтиёт кунем.
• Раҳмати Худованд ба бандагони худ зоҳир мешавад, ки пеш аз азоб онҳоро тавассути оятҳои Қуръон ҳушдор медиҳад, то тавба кунанд ва ба роҳи рост баргарданд.
• Ин оят моро ба сӯи андеша дар бораи абадӣ будани ҳаёт дар охират ҳидоят мекунад, ки ҳар амали нек ё бад дар он ҷо ҷазои худро меёбад.
• Ваъдаи биҳишт барои мӯъминон ва таҳдиди дӯзах барои кофирон моро ба сӯи некӯкорӣ ва итоати Худованд тарғиб мекунад.
• Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст ва хондани он бо тадаббур ва амал кардан ба он сабаби наҷот дар дунё ва охират мегардад.