Сураи Ан-Наба — Оят 32

1. Маънои калимаҳо:

— «حَدَائِقَ»: ҷамъи «ҳадиқа», ки ба маънои боғҳои пурдарахт ва сероб аст, ки девор ё ҳисор онҳоро иҳота кардааст.

— «أَعْنَابًا»: ҷамъи «ъинаб», ки ба маънои токҳо ва ангурҳост.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят баён мекунад, ки барои бандагони некӯкор ва парҳезгор дар биҳишт боғҳои бузург ва пурфайз мавҷуд аст, ки дарахтони сершумор ва меваҳои гуногун доранд. Ин боғҳо ба гунае ҳастанд, ки дарахтонашон ба ҳам пайваста ва сояафкан аст. Ҳамчунин дар он ҷо токҳои ангур ҳастанд, ки аз меваҳои хуштаъм ва пурбаракати биҳиштанд. Инҳо ҳама аз неъматҳои бузурге ҳастанд, ки Худо барои аҳли тоъат ва ихлос омода кардааст, то онҳо дар ҷаннат аз ин неъматҳо баҳраманд шаванд ва аз ҳар гуна хушӣ ва фароғат бархурдор гарданд.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят моро ба андеша водор мекунад, ки Худованди Меҳрубон барои бандагони солеҳ неъматҳои бузург омода кардааст, ки чашм надида ва гӯш нашунидааст.

— Ваъдаи биҳишт бо боғҳо ва токҳо дили инсонро ба сӯи некӯкорӣ ва парҳезгорӣ мекашад ва ӯро ба амалҳои шоиста тарғиб мекунад.

— Ин оят нишон медиҳад, ки подоши Худо барои бандагони фармонбардор аз ҷинси амалҳои онҳо нест, балки аз фазлу карами Худост, ки ҳатто ба амали кам подоши бузург медиҳад.

— Ёдовар мешавад, ки дунёи фонӣ бо ҳамаи неъматҳояш гузаро аст, вале неъматҳои охират ҷовидона ва бепоёнанд, пас бояд барои онҳо кӯшиш кард.

— Ин оят муҳаббати инсонро ба зиндагии ҷовидон ва оромиши абадӣ дар биҳишт зиёд мекунад ва ӯро ба сӯи дин ва Қуръон наздиктар месозад.