Сураи Ан-Наба — Оят 31

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• المُتَّقِينَ: Парҳезгорон; онон ки аз азоби Худо метарсанд ва амрҳои Ӯро иҷро карда, аз манъҳояш дурӣ меҷӯянд.
• مَفَازًا: Ҷои наҷот ва комёбӣ; пирӯзӣ ва расидан ба орзуи дилхоҳ.

1. Тафсири оят:

Ба ростӣ, барои парҳезгорон — онон ки аз Парвардигори худ метарсанд ва амрҳои Ӯро ба ҷо меоранд ва аз манъҳояш худдорӣ мекунанд — ҷои наҷот ва комёбӣ омода аст. Ин ҷои комёбӣ биҳишт аст, ки дар он ба ҳамаи хостаҳои неки худ мерасанд. Барои онҳо боғҳои бузург ва токзору ангурҳо, ҳамсарони ҷавон ва ҳамсол, ва ҷоми пур аз шароби пок омода шудааст. Дар он биҳишт сухани беҳуда намешунаванд ва ба якдигар дурӯғ намегӯянд. Ин подоши некӯ аст барои онон ки дар дунё аз Худо тарсида, роҳи ростӣ ва покӣ пеш гирифтанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба бандагон умед мебахшад, ки парҳезгорӣ ва тақво бесамар нест, балки ба комёбӣ ва наҷоти абадӣ мерасонад.
• Нишон медиҳад, ки роҳи тақво роҳи осонӣ ва пирӯзӣ аст, на роҳи зиён ва маҳрумият.
• Ба инсон ҳавасмандӣ медиҳад, ки ба амрҳои Худо итоат кунад ва аз гуноҳ дурӣ ҷӯяд, зеро подоши он биҳишт ва хушбахтии ҷовидонӣ аст.
• Ин оят дили инсонро ба охират ва неъматҳои он мекашад ва ӯро ба некӣ ва покӣ дар дунё ташвиқ мекунад.
• Ҳамчунин мефаҳмонад, ки тақво танҳо тарсидан нест, балки амал кардан ба амрҳо ва тарк кардани манъҳост, ки самараи он комёбӣ дар охират аст.