Сураи Аль-Анфаль — Оят 68

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• لَّوْلَا: агар набуд, агар намебуд.
• كِتَابٌ مِّنَ اللَّهِ: ҳукм ва қазои илоҳӣ, ки дар Лавҳи Маҳфуз навишта шудааст.
• سَبَقَ: пеш аз ин гузаштааст, яъне қаблан муқаррар шудааст.
• لَمَسَّكُمْ: ҳатман ба шумо мерасид.
• فِيمَا أَخَذْتُمْ: ба сабаби он чизе ки гирифтед (яъне фидя ва ғанимат).
• عَذَابٌ عَظِيمٌ: азоби бузург ва сахт.

1. Тафсири оят:

Ин оят ба муносибати ғаниматҳои ҷанги Бадр ва фидияи асирон нозил шудааст. Худованд мефармояд, ки агар ҳукм ва қазои пешакии Ӯ намебуд — яъне он чи дар Лавҳи Маҳфуз навишта шудааст, ки ин уммат барои гирифтани ғанимат ва гирифтани фидя аз асирон иҷозат дода мешавад — ҳатман ба шумо азоби бузург мерасид, ба сабаби он ки шумо пеш аз нозил шудани ваҳй дар бораи ҳалол будани онҳо, ғанимат гирифтед ва аз асирон фидя ситонидед. Пас ин оят ишора мекунад, ки афви Худованд ва раҳмати Ӯ буд, ки онҳоро ба хотири қазои пешакӣ ва ҳикмати илоҳӣ аз азоб наҷот дод. Инчунин, оят нишон медиҳад, ки ҳукмҳои илоҳӣ ва қазои Ӯ ҳамеша бар ҳикмат ва раҳмат асос ёфтаанд ва бандагон бояд ба амрҳои Ӯ бодиққат итоат кунанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят раҳмат ва афви Худовандро нисбат ба бандагони худ нишон медиҳад, ки Ӯ пеш аз хато корҳоро ба нафақа мегирад ва барои онҳо роҳи осонӣ муқаррар мекунад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба қазо ва қадари Худованд бовар дошта бошем ва бидонем, ки ҳама чиз дар Лавҳи Маҳфуз навишта шудааст ва Худованд аз ҳар чиз огоҳ аст.
• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки пеш аз иҷрои корҳо бояд аз ҳукми Худованд огоҳ шавем ва ба он амал кунем, то аз азоб ва хашми Ӯ дур бошем.
• Ин оят муҳаббат ва шафқати Худовандро нисбат ба ин уммат нишон медиҳад, ки Ӯ барои онҳо ғанимат ва фидияро ҳалол кардааст ва ин неъмати бузургест, ки бояд шукри онро ба ҷо орем.
• Ин оят моро ба сӯи ислом ва Қуръон ҷалб мекунад, зеро он нишон медиҳад, ки дар Қуръон ҳикмат ва раҳмат барои ҳамаи одамон мавҷуд аст ва Худованд ҳамеша ба бандагони худ меҳрубон аст.