Сураи Аль-Анфаль — Оят 69

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• Ғанимат: молу мулки ҷангӣ, ки аз кофирон ба даст меояд.
• Ҳалолан таййибан: ҳалоли покиза, яъне ҳалоле, ки ҳеҷ шубҳа ва нопокӣ дар он нест.
• Фидя: мол ё чизе, ки барои озод кардани асир дода мешавад.

1. Тафсири оят:

Худованд ба мӯъминон фармон медиҳад, ки аз он чизе, ки дар ҷанг аз кофирон ба даст овардаанд — хоҳ ғанимати молӣ бошад ва хоҳ фидяе, ки барои озодии асирон гирифтаанд — бихӯранд. Ин мол барои онҳо ҳалоли покиза аст ва ҳеҷ гуноҳе дар он нест. Ин фармон барои он аст, ки дилҳои мӯъминон ором шавад ва он шубҳа ва тарсе, ки пас аз сарзаниши пешина дар дилҳояшон пайдо шуда буд, аз байн равад. Сипас Худованд мефармояд: аз Худо битарсед ва аҳкому шариати Ӯро риоя кунед, фармонҳояшро иҷро намоед ва аз манъкардаҳояш дурӣ ҷӯед. Бешак, Худо нисбат ба бандагони мӯъмини худ омурзанда ва меҳрубон аст; гуноҳҳои гузаштаи онҳоро мебахшад ва ба сӯи тавбаашон рӯ меоварад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Ислом дини осонӣ ва покизагӣ аст; он чизеро, ки ба роҳи ҳалол ба даст омадааст, ҳалол мешуморад ва бандагонашро аз тангӣ ва шубҳа озод мекунад.
• Худованд на танҳо ҳукм медиҳад, балки дилҳои бандагонашро тасаллӣ медиҳад ва шубҳаҳоро аз байн мебарад, то онҳо бо оромии хотир ибодат кунанд.
• Тақво ва парҳезгорӣ асоси зиндагии мӯъмин аст; риояи фармонҳои Худо ва дурӣ аз манъкардаҳои Ӯ роҳи расидан ба раҳмати Ӯст.
• Худо Ғафуру Раҳим аст; Ӯ гуноҳҳои бандагони тавбакунандаро мебахшад ва онҳоро дар паноҳи меҳрубонии худ қарор медиҳад. Ин умедворӣ ба раҳмати Худо дилҳоро ба сӯи Ислом ва Қуръон ҷалб мекунад.