Сураи Аль-Анфаль — Оят 67

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• أَسْرَىٰ: асирон, яъне онҳое ки дар ҷанг дастгир карда мешаванд.
• يُثْخِنَ: маънояш сахт зарба задан ва бисёр куштан аст, то ки душман заъиф ва хор гардад.
• عَرَضَ الدُّنْيَا: молу сарвати зудгузари дунё, ки манфиати фании он ба зудӣ тамом мешавад.
• عَزِيزٌ: ғолиби тавонманд, ки ҳеҷ кас бар Ӯ ғолиб шуда наметавонад.
• حَكِيمٌ: донои боҳикмат, ки ҳамаи корҳояш аз рӯи ҳикмат аст.

1. Тафсири оят:

Ҳеҷ паёмбарро сазовор нест, ки пеш аз он ки дар замин душманони ҳақро сахт шикаст диҳад ва қувваи куфрро хор гардонад, асирон гирад. Ҳикмати ин ҳукм он аст, ки то вақте ки душман пурқувват аст ва хатари он боқӣ мемонад, гирифтани асир ва гирифтани фидя аз онҳо метавонад боиси қувват гирифтани онҳо ва идомаи адоват шавад. Пас бояд аввал дар замин мубориза шавад, то ки шӯриши куфр фурӯ нишинад ва дайни Худо азиз гардад.

Сипас Худованд ба муъминон рӯй оварда мефармояд, ки шумо бо гирифтани фидя аз асирони Бадр молу сарвати зудгузари дунёро мехоҳед, аммо Худо барои шумо савоби охиратро мехоҳад, ки он бо ёрии дайни Худо ва азиз гардонидани он ба даст меояд. Дунё фониист ва он чи назди Худост, беҳтар ва пойдортар аст.

Дар охир Худованд бо сифатҳои бузурги худ тавсиф мешавад: Ӯ ғолиби тавонманд аст ва ҳеҷ кас наметавонад бар Ӯ ғолиб шавад, ва Ӯ донои боҳикмат аст дар тақдир ва шариати худ. Ҳамаи аҳкоми Ӯ аз рӯи ҳикмати амиқ аст ва барои бандагонаш манфиат дорад.

1. Фавоиди ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҷиҳод ва мубориза бо куфр бояд бо ҳикмат ва ба манфиати дайни Худо сурат гирад, на ба хотири манфиати шахсӣ ё молии зудгузар.
• Муъмин бояд ҳадафи асосии худро охират қарор диҳад, на молу сарвати дунёи фонӣ.
• Худованд ғолибу доност ва ҳамаи корҳои Ӯ аз рӯи ҳикмат аст, пас банда бояд ба ҳукмҳои Ӯ розӣ бошад ва ба онҳо бовар кунад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки барои азиз гардонидани дайни Худо бояд сабр ва истиқомат дошта бошем ва манфиати дунёро бар манфиати охират тарҷеҳ надиҳем.
• Худованд мехоҳад, ки бандагонаш ба савоби охират ноил шаванд, ва ин ба воситаи итоат ва ризои Ӯ ба даст меояд. Пас биёед ба сӯи Худо рӯй орем ва аз неъматҳои ҷовидони охират ғофил нашавем.