Sura Al-Anfal — Werset 75

Znaczenie wybranych słów:

• Ulū al-arhām – osoby spokrewnione więzami krwi i pokrewieństwa.
• Awlā – bardziej uprawnieni, bliżsi.
• Fī kitābillāh – w wyroku Boga, w Jego odwiecznym postanowieniu.

Tafsir (wyjaśnienie) wersetu:

Ten szlachetny werset kontynuuje regulacje dotyczące relacji między wierzącymi i zasad dziedziczenia we wczesnym okresie islamu. Bóg Wszechmogący wyjaśnia, że ci, którzy uwierzyli po pierwszych muzułmanach – pośród muhadżirów i ansarów – a następnie wyemigrowali z ziem niewiary do ziemi islamu oraz walczyli w imię Boga, aby Jego słowo było najwyższe, są częścią wspólnoty wierzących. Mają oni takie same prawa i obowiązki jak pozostali muzułmanie – należą do nich, a oni należą do nich.

Następnie Bóg ustanawia zasadę, która znosi wcześniejsze przepisy dotyczące dziedziczenia opartego na emigracji (hidżrze) lub braterstwie zawieranym między muhadżirami a ansarami. Od tej pory to krewni – osoby spokrewnione więzami krwi – mają pierwszeństwo w dziedziczeniu jedni po drugich. Jest to postanowienie zapisane w odwiecznej Księdze Boga, w Jego wiedzy i mądrości. Bóg, który wie o wszystkim, zna to, co jest najlepsze i najbardziej właściwe dla Jego sług, i ustanawia dla nich prawa zgodnie z tą doskonałą wiedzą.

Korzyści i nauki płynące z wersetu:

1. Jedność wspólnoty wierzących – werset podkreśla, że wszyscy wierzący, zarówno ci wcześniejsi, jak i późniejsi, tworzą jedną wspólnotę, w której obowiązują te same prawa i obowiązki. Uczy to, że w islamie nie ma dyskryminacji między „pierwszymi” a „późniejszymi” – liczy się wiara i czyny.
2. Wartość emigracji i dżihadu – Bóg wyróżnia tych, którzy opuścili swoje domy w imię wiary i walczyli w Jego drodze. To przypomnienie, że poświęcenie dla sprawy islamu jest cenne w oczach Boga i podnosi status człowieka.
3. Sprawiedliwość w dziedziczeniu – werset ustanawia sprawiedliwą zasadę, że dziedziczenie opiera się na więzach krwi i pokrewieństwie, a nie na przypadkowych układach czy dawnych zwyczajach. To pokazuje, jak islam dba o prawa rodziny i porządek społeczny.
4. Mądrość Boga w prawodawstwie – Bóg stopniowo wprowadzał przepisy, aby ułatwić ludziom ich przyjęcie. Najpierw dziedziczenie opierało się na emigracji i braterstwie, a potem Bóg – ze swoją doskonałą wiedzą – zastąpił to dziedziczeniem opartym na pokrewieństwie. Uczy to, że prawo Boże jest doskonałe i dostosowane do potrzeb ludzi w każdym czasie.
5. Wszechwiedza Boga – zakończenie wersetu przypomina, że Bóg wie wszystko, co jest najlepsze dla Jego stworzeń. To umacnia zaufanie do Jego praw i pokorę wobec Jego mądrości.