Sura Abasa — Werset 41

Znaczenie słów:

• تَرْهَقُهَا – okrywa je, pokrywa je, ogarnia je.
• قَتَرَةٌ – ciemność, mrok, pył i dym, który przesłania światło.

Tafsir (wyjaśnienie):

Ten werset jest kontynuacją opisu Dnia Sądu Ostatecznego, kiedy to twarze ludzi zostaną rozdzielone na dwa rodzaje. W poprzednich wersetach Bóg Wszechmogący wspomniał o twarzach jaśniejących, radosnych i szczęśliwych, które będą należeć do wierzących. Teraz zaś opisuje twarze tych, którzy odrzucili prawdę – będą one przygnębione, przyćmione i okryte ciemnością. Ta ciemność nie jest zwykłym mrokiem, lecz jest podobna do dymu i pyłu, który przesłania blask i światło, czyniąc twarz ponurą i pozbawioną nadziei. Jest to znak upokorzenia, wstydu i kary, która ich spotkała. Ten stan jest wynikiem ich niewiary, kłamstwa wobec znaków Boga i popełniania czynów zabronionych, takich jak grzechy i przekraczanie granic wyznaczonych przez Allaha. W ten sposób Bóg ukazuje, że każdy czyn zostanie odzwierciedlony w stanie twarzy w Dniu Ostatecznym – twarze wierzących będą jaśnieć światłem wiary, a twarze niewierzących zostaną okryte mrokiem ich własnych uczynków.

Korzyści i nauki płynące z wersetu:

1. Ten werset uczy nas, że każdy człowiek poniesie konsekwencje swoich czynów – dobre uczynki przynoszą światło i radość, a złe – ciemność i smutek.
2. Ukazuje sprawiedliwość Boga, który nie krzywdzi nikogo, lecz każdy otrzymuje to, na co zasłużył.
3. Przypomina o tym, że życie doczesne jest krótkie i że należy wykorzystać je na czynienie dobra, aby w Dniu Ostatecznym nasze twarze były jaśniejące, a nie okryte mrokiem.
4. Zachęca do wiary w Boga i Jego znaki oraz do unikania grzechów, które prowadzą do upokorzenia w życiu ostatecznym.
5. Werset ten wzbudza w sercu wierzącego pragnienie czynienia tego, co podoba się Allahowi, oraz strach przed Jego karą, co prowadzi do życia w pokorze i posłuszeństwie wobec Stwórcy.