سورت عبس — آیت 42

د معناوي خبرې:

• الْكَفَرَةُ: هغه كسان چې د الله تعالى په نعمتونو يې كفر كړى، يعنې انكار يې كړى او د هغه په آيتونو يې دروغ ويل.
• الْفَجَرَةُ: هغه كسان چې د الله تعالى له حكمونو څخه وځي، د هغه په محرماتو يې تجاوز كړى او په فسق او طغيان يې لاس وهنه كړې.

د آيت تفسير:

دا هغه كسان دي چې د قيامت په ورځ به يې مخونه تور او خاورين وي، د ذلت او رسوايۍ پرده به پرې پوښل شوې وي. دا هغه كسان دي چې په دنيا كې يې د الله تعالى په نعمتونو كفر كړى، د هغه په آيتونو يې دروغ ويل او د هغه په محرماتو يې تجاوز كړى و. دوى هغه كسان دي چې كفر يې له فجور او بدكارۍ سره يو ځاى كړى و، نو له همدې امله به د دوى مخونه په قيامت كې تور او خوار وي. دا د دوى د بدو كړنو نتيجه ده چې په دنيا كې يې د الله له حكمونو څخه سرغړونه كړې او د هغه له لارې څخه يې انحراف كړى و.

فايدې:

• دا آيت موږ ته دا درس راكوي چې كفر او فجور سره يو ځاى كېدل د انسان د هلاكت سبب ګرځي، او هغه څوك چې د الله په نعمتونو كفر وكړي او د هغه په محرماتو يې تجاوز وكړي، د قيامت په ورځ به د هغه مخ تور او خوار وي.
• دا آيت موږ ته د الله تعالى د نعمتونو د شكر كولو اهميت راښيي، ځكه چې كفرانِ نعمت د انسان د بدبختۍ سبب ګرځي.
• دا آيت موږ ته دا هم ښيي چې د الله تعالى له حكمونو څخه سرغړونه او په فسق او فجور كې ښكيل كېدل د انسان د ذلت او رسوايۍ سبب ګرځي، نو بايد له دې څخه ځان وساتو او د الله تعالى د اطاعت پر لاره روان شو.