Сураи Абаса — Оят 42

1. Маънои калимаҳо:

— «أُولَٰئِكَ»: онҳо, ин гурӯҳ.

— «الْكَفَرَةُ»: кофирон, яъне касоне ки ба Аллоҳ ва неъматҳои Ӯ куфр варзиданд.

— «الْفَجَرَةُ»: фоҷирон, гуноҳкорон, яъне касоне ки аз ҳудуди Аллоҳ берун рафта, гуноҳи кабира содир мекунанд.

1. Тафсири оят:

Дар оятҳои пешина сураи «Абаса» сухан аз рӯзҳои қиёмат ва ҳолати ду гурӯҳ меравад: рӯйҳои аҳли саодат равшану шодмон, ва рӯйҳои аҳли дӯзах сиёҳу ғамгин, ки хорӣ онҳоро фаро гирифтааст. Пас дар ин оят Аллоҳ таоло мефармояд, ки ин гурӯҳи дуюм — онҳое ки рӯйҳояшон сиёҳ ва хор шудааст — ҳамон кофирону фоҷирон ҳастанд. Онҳо ду сифати бадро дар худ ҷамъ кардаанд: аз як тараф ба Аллоҳ ва оятҳои Ӯ куфр варзиданд, аз тарафи дигар бо гуноҳу нофармонӣ аз ҳудуди Ӯ гузаштанд ва ба муҳаррамоти Ӯ далерӣ карданд. Ҳамин ҷамъ шудани куфру фуҷур сабаби он гашт, ки рӯйҳояшон дар он рӯз сиёҳу тира гардад ва ба онҳо хорӣ ва расвоӣ бирасад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки куфр ва гуноҳ дар як ҷо ҷамъ шаванд, оқибати бадтаринро меоранд, ва инсон бояд аз ҳар ду эҳтиёт кунад.

— Нишон медиҳад, ки амалҳои банда дар рӯзи қиёмат дар чеҳраи ӯ зоҳир мешаванд: некӣ бо рӯйи равшан ва бадӣ бо рӯйи сиёҳ.

— Даъват мекунад, ки инсон ҳамеша ба Аллоҳ тавба кунад ва аз куфру фуҷур ба тавҳиду тоъат рӯй оварад, зеро раҳмати Аллоҳ барои тавбакунандагон кушода аст.

— Ин оят исломро дар дилҳо азиз мегардонад, чунки роҳи наҷот ва саодати абадиро нишон медиҳад ва моро ба сӯи покӣ ва некӯкорӣ ҳидоят мекунад.