Сураи Ат-Таквир — Оят 15

1. Маънои калимаҳои мушкил:

• الْخُنَّسِ: ситораҳое, ки шабона пайдо мешаванд ва рӯзона пинҳон мегарданд; аз решаи «خنس» гирифта шудааст, ки маънои пинҳон шудан ва ақиб рафтанро дорад.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло бо ситораҳое қасам ёд мекунад, ки шабона дар осмон намоён мешаванд ва бо омадани рӯз аз назар пинҳон мегарданд. Ин ситораҳо дар мадори худ ҳаракат мекунанд ва дар бурҷҳои осмонӣ ҷой мегиранд. Қасами Худованд ба ин ситораҳо барои он аст, ки бандагон ба бузургии офариниш ва қудрати Парвардигор таваҷҷуҳ кунанд. Ҳамоно ин ситораҳои пинҳоншаванда нишонаи равшани ҳикмати Аллоҳ дар офаринишанд ва қасами Худо ба онҳо аҳамияти бузурги онҳоро дар назари бандагон зиёд мекунад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят бандагонро ба андеша дар бораи офаринишҳои осмонӣ ва бузургии Худованд ҳидоят мекунад.
• Қасами Аллоҳ ба махлуқоти худ нишонаи он аст, ки ин махлуқот дар назди Ӯ арзиши махсус доранд ва бандагон бояд ба онҳо бо чашми ибрат назар кунанд.
• Оят мӯъминонро ба тафаккур ва шинохти бештари Парвардигор ташвиқ мекунад, ки ин ба қалб оромиш ва ба имон қувват мебахшад.
• Дар ин оят ишорае ҳаст ба он ки ҳақиқати Қуръон ва паёмҳои осмонӣ мисли ситораҳои осмонӣ равшан ва ҳидоятбахшанд, ҳарчанд баъзе касон онҳоро инкор кунанд.