Сураи Ат-Таквир — Оят 16

1. Маънои калимаҳо:

— «الْجَوَارِ»: ҷамъи «جَارِيَة», яъне сайёру раванда, ҳаракаткунанда дар мадори худ.

— «الْكُنَّسِ»: ҷамъи «كَانِس», аз решаи «كَنَسَ» ба маънои пинҳон шудан ва худро пӯшидан; ба ҳайвоне монанд аст, ки ба лонаи худ дармеояд ва аз назар пинҳон мешавад.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят ба ситорагон савганд ёд мекунад — он ситорагоне, ки дар фазои осмон ҳаракат мекунанд ва дар мадорҳои худ мегарданд, сипас ҳангоми тулӯи субҳ нурҳояшон пинҳон мешавад ва мисли оҳуе, ки ба паноҳгоҳи худ дармеояд, аз чашм ғайб мезананд. Ин ситорагон шабона равшан дида мешаванд ва рӯзона аз назари мо пинҳон мегарданд, ҳарчанд онҳо ҳамеша дар ҳаракат ва гардишанд. Ин савганд барои таъкиди бузургии Қуръон ва рисолати фурӯфиристодаи амин — Ҷабраил (алайҳис-салом) аст, ки соҳиби қувват ва мақоми баланд дар назди Худованд мебошад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро ба тафаккур дар бораи офариниши осмонҳо ва ситорагон даъват мекунад, ки ҳамаашон бо фармони Худованд дар ҳаракатанд ва ҳеҷ чиз аз тадбири Ӯ берун нест.

— Савгандҳои Қуръон ба чизҳои бузурги офариниш нишонаи аҳамияти мавзӯи баъд аз он аст, ки ин ҷо бузургии Қуръон ва рисолати паёмбар (с) мебошад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳатто ситорагон дар назди Худованд фармонбардоранд ва ҳамеша дар ҳаракатанд; пас мо низ бояд дар итоати Худованд ва иҷрои фармонҳои Ӯ кӯшиш кунем.

— Пинҳон шудани ситорагон ҳангоми субҳ мисли раҳмати Худованд аст, ки шабро бо рӯз иваз мекунад ва ин нишонаи қудрати бепоёни Ӯст, ки дилҳоро ба имон ва умедворӣ ба Ӯ наздик месозад.